Σωτηρία της ψυχής ή Σωτηρία του μυαλού

Κλείνουμε τα Πανεπιστήμια γιατί απαιτούν πολλά κονδύλια. Είναι γεγονός ότι και στην Άνω Κουτρουβάλα είχαν φτιάξει Δημόσια Ιδρύματα, σε μια προσπάθεια να διορίσουν κι άλλους ψηφοφόρους. Από την άλλη, όταν λες "θα κάνω αλλαγή", την κάνεις τώρα και περιμένεις τους ενεργούς φοιτητές μια 4+ν/4^ω ή έστω μια 4ετία για να αποφοιτήσουν, χωρίς να δέχεσαι νέους εισαχθέντες. Δεν κλείνουν έτσι τα Πανεπιστήμια, δεν είναι ΣούπερΜάρκετ κι ας αντιμετωπίζουμε τα πτυχία τους σαν ντομάτες μαζικής παραγωγής. 

Γιατί δεν κλείνουν και καμία εκκλησία, που κάθε γειτονιά έχει καμιά πενηνταριά; Η σωτηρία της ψυχής, λέει, είναι πολύ μεγάλο πράγμα... Η σωτηρία του πνεύματος, προφανώς, δε μας ενδιαφέρει σε αυτή τη χώρα. Ας γυρίσουμε λοιπόν στον Μεσαίωνα, να βγάζουμε αγράμματα πρόβατα που πιστεύουν ότι ο Θεός τους μια μέρα θα τους σώσει. Τα ίδια αγράμματα πρόβατα που έκαιγαν τους επιστήμονες σαν "πιόνια του διαβόλου", σε μία καθοδηγούμενη φοβία από δύο-τρία μεγάλα κεφάλια, που φρόντιζαν να μην ξυπνήσει ο όχλος, να μην "μάθει" και εξεγερθεί. Γιατί ναι, αν μαθαίνεις ότι τη φωτιά την παράγεις και με την τριβή, δε φοβάσαι το "Θεό" που στην στέλνει σαν τιμωρία... 

Κλείστε λοιπόν καμιά εκκλησία, που πληρώνω τους ιερείς τους εγώ, από τις κρατήσεις που μου κάνετε από τα λεφτά που δουλεύω για να πάρω και μετά μιλάμε και για τα άλλα. Σκεφτείτε απλά, πόσοι μισθοί φεύγουν σε κάθε Δήμο για τους μισθούς των χριστιανών ιερέων. Σκεφτείτε πόσα λεφτά παραπάνω θα είχε ο ελληνικός λαός, αν κόβονταν αυτά τα κονδύλια. Δουλεύετε για να πληρώνετε την εκκλησία, για να πηγαίνει με τη σειρά της η γιαγιούλα με τα 200 ευρώ σύνταξη και να σκάει 50 ευρώ για να ανάψει λαμπάδα. Τουλάχιστον, η δεύτερη ξέρει ότι τα λεφτά της πάνε εκεί... 

Σκεφτείτε, απλά πριν τα βάλετε ΜΟΝΟ με τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους βολεμένους, ποιοι άλλοι τρώνε με χρυσά κουτάλια, την ώρα που εσείς πεινάτε...

Και με μια ατάκα που διάβασα το πρωί στο facebook "Η Εκκλησία της Κύπρου στέκεται δίπλα στο Λαό. Η Εκκλησία της Ελλάδας στέκεται δίπλα στο Θεό".

Ένα μικρό, κρεμαστό ρολόι, μιλάει σε ένα καινούριο φουλάρι για μένα.

Στο πλαίσιο του μαθήματος "Εισαγωγή στους κώδικες του θεάτρου: θεωρία και πράξη", το οποίο θα διδάσκεται από μια μεγάλη προσωπικότητα του ελληνικού θεάτρου, το σκηνοθέτη Τάκη Τζαμαργιά, θα κληθώ να ετοιμάσω κάποιες εργασίες. 

Η πρώτη από αυτές, είναι η δημιουργία ενός δραματικού κειμένου, με θέμα "Ένα αντικείμενο μιλάει για εμάς" και η συγγραφή του ήταν ατομική και ολοκληρώθηκε το Σάββατο 09 Μαρτίου 2013 από εμένα.

«Ωχ, τι γίνεται εδώ; Γιατί με πιάνει αυτή; Ώπα ώπα! Πού με βάζει; Τι σακουλάκι είναι αυτό; Εεε, βγάλτε με έξω! Μα τι γίνεται; Τι κραδασμοί είναι αυτοί; Πού με πάνε; Πω πω! Και τι κρύο είναι αυτό ξαφνικά; Μπρρρρ! Ωραία! Με βγάζουν από τη σακούλα αλλά έχει τόσο κρύο, ίσως να ήταν καλύτερα μέσα! Χμμμμ, ποια είναι αυτή; Καινούρια είναι. Τι κάνει εκεί; Ανοίγει το κούμπωμά μου. Λες να με φορέσει; Μακάρι να με φορέσει! Χα! Με κουρδίζει! Τι ωραία! Γαργαλιέμαι λίγο. Με φόρεσε στο λαιμό της! Τι όμορφα! Άκου πώς χτυπάει η καρδιά της. Πόσα χρόνια είχα να ακούσω καρδιά! Πω πω τι ωραία που είναι εδώ. Ω! Βλέπω το χιόνι από εδώ πάνω! Δεν είχα δει ποτέ χιόνι! Και τι ζεστά που είναι στο λαιμό της.»

Έτσι έγιναν όλα, αγαπητό φουλάρι, οπότε δεν ξέρω πώς ένιωσες εσύ τώρα που σε τύλιξε γύρω από το λαιμό της, αλλά εμένα ήταν σαν να με έσωσε. Έντεκα χρόνια ήμουν κρεμασμένο από ένα καρφάκι και περίμενα να με δει κάποιος, αλλά ήμουν τόσο μικρό και ασήμαντο μέσα στο παλαιοπωλείο, που κανένας δε με κοίταζε. Τα μεγάλα αντικείμενα δε μου έδιναν σημασία και δε μου μίλαγαν καν. Άσε που ήμουν ακούρδιστο τόσο καιρό... Δείκτες είχα και μιλιά δεν είχα! Τέλος πάντων, καλή παρέα μου φαίνεσαι εσύ. Ζεστούλα σε κόβω. Είσαι και μωβ, το χρώμα που αρέσει πολύ στη Χριστίνα. Λοιπόν, κάτσε να σου πω τι γίνεται με τη Μεγάλη, να ξέρεις κι εσύ. Γενικότερα, μας αγαπάει πολύ. Όλα της τα πράγματα τα αγαπάει. Το καλό με αυτό, είναι ότι δε θα μας πετάξει σε μια γωνίτσα ποτέ. Δε μαζεύει κι άλλους σαν εμάς, αν τα πάτε καλά, οπότε έχε το νου σου σε αυτό. Σκέψου, ότι εμένα δε με βγάζει από το λαιμό της σχεδόν ποτέ, αν και μερικές φορές αποκοιμιέμαι και οι χτύποι μου κάνουν μικρές αρρυθμίες. Χάνω πού και πού την ώρα και πρέπει να με ξανακουρδίζει, αλλά αυτή δε με μαλώνει και δε φωνάζει. Απλώνει τα δάχτυλα της και με κουρδίζει γρήγορα-γρήγορα και τότε εγώ γαργαλιέμαι και ξαναρχίζω να δουλεύω σωστά. Με καθαρίζει συχνά και γυαλίζει το τζαμάκι μου προσεχτικά, μη με σπάσει.

Συνήθως, είναι ήρεμο άτομο, αν και τα τελευταία δύο-τρία χρόνια έχει πολύ άγχος με τη δουλειά της και κάτι που το λέει σχολή. Όταν είναι να πάει εκεί, με κρεμάει βιαστικά στο λαιμό της και φεύγει έξω στο κρύο. Από εκείνη τη στιγμή, μέχρι την ώρα που θα φτάσει στο προορισμό μας, ανοιγοκλείνει βιαστικά και σχεδόν αμήχανα το πορτάκι μου, τόσο πολύ που εγώ ζαλίζομαι. Μια φορά είχε φαγωθεί το κούμπωμα που είχα σε εκείνο το σημείο και έπρεπε να με πάει σε έναν κύριο με μεγάλο μουστάκι να μου το φτιάξει.

Γενικότερα, είναι γεμάτη άγχος, γι αυτό, όταν σε τυλίγει γύρω από το λαιμό της, φρόντισε να μην ξετυλίγεσαι και να μη σέρνεσαι κάτω. Η Χριστίνα είναι άνθρωπος οργανωτικός και δεν της αρέσει καθόλου να πηγαίνουν τα πράγματα διαφορετικά από αυτό που είχε σχεδιάσει. Όπως τότε, που σου είπα ότι με είχε πάει στον κύριο με το μουστάκι και έπρεπε να βρει κάποιον να της λέει την ώρα για λίγες μέρες. Η αλήθεια είναι ότι είχα αγχωθεί, μήπως και με αντικαθιστούσε με εκείνο το παλιοκινητό, αλλά ευτυχώς δεν της αρέσει η μεγάλη «έκρηξη της τεχνολογίας», όπως λέει κάθε φορά που ο πατέρας της την ρωτάει γιατί επιμένει να κρεμάει εμένα στο λαιμό της, που θέλω συνέχεια κούρδισμα. Αυτός έχει αναλογικό ρολόι και ένα κάρο μαραφέτια που ούτε ξέρω τι κάνουν, αλλά η Χριστίνα δε φαίνεται να τους δίνει σημασία.

Μερικές φορές, όταν κάθεται στο γραφείο της, ή στο τραπέζι για φαγητό, με χτυπάει λίγο στην άκρη, κατά λάθος και μετά με παίρνει και με ρίχνει μέσα από την μπλούζα της για να μη με ξαναπονέσει. Νομίζω ότι είναι αρκετά ευαίσθητη, γιατί την έχω δει πολλές φορές να σκέφτεται και να στεναχωριέται και τότε, σταματάω για λίγο να χτυπάω και ακούω την καρδιά της που χτυπάει πιο αργά και σχεδόν με νανουρίζει.

Εσύ, φουλάρι το γνώρισες το αμάξι της ή δεν πρόλαβες; Τέλος πάντων, η Χριστίνα έχει ένα αμάξι άσπρο και παλιό. Δεν ξέρω αν ήταν πάντα άσπρο, ή αν «άσπρισε όταν γέρασε», όπως λέει η μητέρα της Χριστίνας, αλλά έχει πολύ πλάκα και η ίδια το αγαπάει πολύ και δε θέλει να το αποχωριστεί. Στο είπα, ότι δένεται με τα πράγματά της. Δε μας βλέπει σαν τους άλλους, που μόλις δουν κάτι καινούριο μας παρατάνε.

Άκου να δεις τι θα κάνουμε. Τα πρωινά θα δένεσαι γύρω από το λαιμό της και θα ζεσταίνεις αυτήν και εμένα. Εκείνη είναι η πιο δύσκολη στιγμή της ημέρας για τη Χριστίνα. Πρέπει να κάνει ολόκληρο ταξίδι για να πάει να κάνει τις δουλειές της. Μετά, μπαίνει σε ένα παλιό κτίριο που το λέει «Σχολή» και κάθεται σε κάτι μικρά τραπέζια και ακούει κάποιους άλλους ανθρώπους να μιλάνε. Μερικές φορές, κάθομαι κι εγώ ξύπνιο και ακούω τι λένε. Μιλάνε συχνά για τα παιδιά και πώς θα μπορέσουν να τους μάθουν διάφορα πράγματα και μ’αρέσει να τα ακούω κι εγώ όλα αυτά. Όταν είναι εκεί δεν μας δίνει και πολύ σημασία. Τότε ασχολείται κυρίως, με το μολύβι της και πολύ σπάνια ρίχνει και μια κλεφτή ματιά σε μένα, να βεβαιωθεί ότι θα τα προλάβει όλα.

Μετά φεύγει από τη «Σχολή» και πάει σε ένα άλλο μεγάλο κτίριο, τη «Δουλειά». Όταν πάει εκεί, δε μ’αρέσει καθόλου γιατί με ξεχνάει τελείως. Έχουν κάτι σαν «κουδούνι» για να τους θυμίζει την ώρα και δε με χρειάζεται.Μάλιστα στα παιδιά εκεί, μιλάει με κάτι λόγια που εγώ δεν καταλαβαίνω αλλά άκουσα οτι τα λένε αγγλικά.Πάντως μετά από αρκετές ώρες με κοιτάει λίγο και ξέρω ότι πλησιάζει η ώρα να φύγουμε. Πάντα μου ρίχνει μια ματιά προς το τέλος της δουλειάς.

Στο τέλος της ημέρας, η Χριστίνα μπορεί να πάει στο σπίτι, που είναι ωραία-ζεστά δεν θα μπορούσα να το πω- γιατί ξαπλώνουμε στον καναπέ και βλέπουμε ταινίες μαζί, ή μπορεί να βγει έξω με τους φίλους της, πράγμα που δε μ’αρέσει πολύ γιατί έχει φασαρία και πολύ κόσμο που πέφτει πάνω μας. Ξέρω ότι αυτό εκνευρίζει και τη Χριστίνα και εμένα.

Από την άλλη, υπάρχουν και οι νύχτες, που η Μεγάλη έχει «διάβασμα». Εκεί, δεν ξέρω τι γίνεται. Μερικές φορές έχει διάβασμα και είναι χαρούμενη και έχει αγωνία να διαβάσει όλο το βιβλίο και άλλες φορές αγχώνεται και με κοιτάει συνέχεια και ψελίζει «δε θα προλάβω» και εκεί στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να πάω το μικρό μου δείκτη πιο πίσω και να τη βοηθήσω να προλάβει.

Όταν είναι να κοιμηθεί, με βγάζει και με ακουμπάει σε ένα μπαουλάκι. Λογικά, θα βγάζει και σένα, αλλά νομίζω ότι θα σε βάζει σε μια ντουλάπα, μαζί με τα κασκόλ. Γενικότερα, φουλάρι, νομίζω ότι αν κρατάς ζεστή τη Χριστίνα και μένα και δε σέρνεσαι ή δεν πιάνεσαι σε δέντρα και άλλα πράγματα, τότε αυτή θα σε προσέχει και θα σε κρατήσει για πάντα. Και αυτό συμφέρει και μένα, γιατί εδώ ψηλά, δεν έχω πολλούς φίλους και εσύ μου φαίνεσαι συμπαθητικούλα, αν και δε μιλάς πολύ.

Ωχ... Ώρα για Δουλειά τώρα. Κάνε ησυχία και κράτα την ζεστή.

Κι ο άνεμος ήταν τόσο δυνατός...

...πήρε μακριά τα όνειρά μου...

Δεν είσαι εντάξει.

Πέρασαν πολλές μέρες

Ξέρω

Κι όταν σταματάς

είναι δύσκολο να ξαναρχίσεις

Πέρασαν μέρες γεμάτες

Άδειες

Έγραφα, έφτιαχνα, έσκιζα

Και πάλι από την αρχή

Ασταμάτητη δουλειά

Τα ξενύχτια πολλά

Τα κολλήματα ακόμα περισσότερα

Πήγα αρκετές φορές άγρυπνη και άρρωστη στο γραφείο

Βρήκα έναν παλιό φίλο

Μιλήσαμε πολύ

Πέρασα απίστευτα πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση

Ναι το ξέρω…

Θα μου πεις, "δεν είσαι εντάξει"

Έτσι είμαι όμως

Φεύγω κι έρχομαι

Και κάποιες φορές στέκομαι έξω από την πόρτα

Και δεν τολμώ να μπω

Περιμένω περιμένω

Και τσουπ

Να 'μαι πάλι εδώ

Run Snow Lily, Run!

Η εξεταστική τελείωσε και αυτός είναι ο λόγος που μπορώ και είμαι ξύπνια μέχρι τις 04.00 το πρωί. Από την άλλη, αυτό είναι το τελευταίο οχυρό μου, γιατί από βδομάδα, όπου και να ακουμπάω θα με παίρνει ο ύπνος. 

Το πήρα απόφαση! Κάθε μέρα θα κατεβαίνω στη σχολή. Λίγο να παρακολουθώ, λίγο να ενημερώνομαι, να δίνω το παρόν τέλος πάντων. Κοιτάω το πρόγραμμά μου για το επόμενο εξάμηνο και φρικάρω. Κάθε πρωί λοιπόν στα Εξάρχεια -παλιά μου τέχνη κόσκινο-. Μια βδομάδα χαμένης παρακολούθησης λόγω πρωινής πρακτικής εργασίας για τη σχολή, κάααααααπου στην Αθήνα (ποιος ξέρει ποιο σχολείο θα σου κάτσει) και πάνω που πας να κλατάρεις λίγο, να πεις "έχω κι εγώ το δικαίωμα να κοιμηθώ δέκα ολόκληρες ώρες μία μέρα", να γυρίσεις σπίτι από το πρωινό τράβηγμα και να κοιμηθείς μέχρι τα μεσάνυχτα, τσουυυυυυυυυυπ, στις τρεις πρέπει να είσαι στο φροντιστήριο, στο Χαλάνδρι. Όχι κάθε μέρα... Όχι! Την Τρίτη αράζεις μέχρι τις πέντε που έχεις ιδιαίτερα σε όλη την Ανατολική Αττική. Αλλά κοίτα τι ωραία που στα κανόνισε η γκαντεμιά σου την Τρίτη. Να πρέπει να κατέβεις στη σχολή για την πρακτική από τις 09.00 και να τελειώσεις στις 11.00 και μετά να βρεις το κουράγιο να παρακολουθήσεις και άλλες πέντε-έξι ωρίτσες μέχρι να πας για δουλειά.

Έλα μωρέ... Θα φορτίζω μπαταρίες το Σαββατοκύριακο. Βέβαια, εκτός αν είσαι τόσο μαζόχα που λες "Ωραίος τύπος ο Τζαμαγιάς. Σκηνοθετάρα! Ας πάρω το σεμινάριό του, να μου μείνει και το χαρτί, να έχω περάσει και ένα μάθημα λίγο πιο χαλαρά.". Τι πιο χαλαρά ρε παιδιά, που το σεμινάριο θα πρέπει να το παρακολουθώ για εφτά σαββατοκύριακα (ναι, εννοώ και Κυριακή!); 

Τέλος πάντων, όπως και να 'χει, θα περάσει. Εξάλλου, δικά μου λόγια ήταν... "Ο άνθρωπος για να ζει πρέπει να έχει κάτι να κάνει ανά πάσα στιγμή". Δεν το εννοούσα έτσι βέβαια, γιατί "κάτι να κάνει" είναι και να αράζει με ένα μπουκάλι κρασί στην άμμο, αλλά αυτό το κάτι δε θα μπορέσω να το κάνω για πολύ καιρό. 

Βέβαια, αρχίσαμε ήδη να μαζεύουμε καρπούς σιγά σιγά. Τα κατορθώματά μου μέχρι τώρα είναι οι Βιολογικές Επιστήμες Ι, οι Βιολογικές Επιστήμες ΙΙ, η Ανάπτυξη του Λόγου (Κοινωνιογλωσσολογία) και έρχονται κι άλλα. Το καλό είναι ότι τρία μαθήματα φοβόμουν και τα δύο βγήκαν ήδη και είναι θετικά τα αποτελέσματα. Τώρα, αναμένουμε στο ακουστικό μας για τα υπόλοιπα πέντε. 
Και το καλοκαίρι θα λιώσω σε κάποια αμμουδιά...

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, αλλά τουλάχιστον φουλάραμε βενζίνη...

Καληνύχτα! 

Diorama – Even The Devil Doesn’t Care.

Μετά το πρώτο άκουσμα, το μόνο που θυμάμαι να λέω είναι... «Α ρε Torben Wendt». Αυτή η τόσο χαρακτηριστική φωνή του και η καθαρότητα της προφοράς του είναι ο λόγος που οι Diorama είναι μια μπάντα που ό,τι και να γίνει, θα είναι πάντα στην καρδιά μου. Αυτό και η στιχουργική ταύτισή μου με τον Wendt.

Η αλήθεια είναι ότι άργησα πολύ να ασχοληθώ με τους Diorama, γιατί η γνώμη μου ότι δε μου αρέσει η ηλεκτρονική μουσική, με κράταγε για χρόνια μακριά από μπάντες, που πλέον είναι στο top 10 των επιλογών μου.

Τρία χρόνια μετά το «Cubed» και ένα χρόνο περίπου μετά το καταλυτικό live τους στο Fuzz, μαζί με τους Diary of Dreams, ήρθε το «Even the Devil Doesn’t Care». Δεν ξέρω για τον διάολο, εγώ πάντως νοιάζομαι και παρανοιάζομαι. Ένα μικρό διαμάντι της σκοτεινής ελεκτροπόπ σκηνής φτάνει στα αφτιά μου μετά από πολύ κόπο και μεγάλη ευρωπαϊκή διαδρομή.

Το άλμπουμ αυτό από τη πρώτη φορά που το άκουσα, βγάζει μια μελαγχολία και έναν πιο mid-tempo ρυθμό, αφήνοντας πίσω τα δυναμικά, χορευτικά κομμάτια των Diorama που όλοι είχαμε συνηθίσει. Το παλιό πρόσωπο της μπάντας, το βρίσκουμε μόνο στο τρίτο κομμάτι («The Scale»). Βέβαια το παλιό πρόσωπο της μπάντας, σημαίνει το πρόσωπο του Torben Wendt, μιας που το «Even the Devil Doesn’t Care» είναι η πρώτη συλλογική δουλειά της μπάντας. Εντύπωση μου έκανε το κομμάτι «My favourite song», το οποίο, σίγουρα δεν αποτελλεί το δικό μου αγαπημένο κομμάτι, αλλά αποκλείεται να ξεχάσω το ρυθμό του, μιας που έχει πολύ χαρακτηριστικό και βαρύ ήχο, σχεδόν ενοχλητικό για τα δικά μου πιο ρομαντικά ακούσματα, όσον αφορά το συγκεκριμένο είδος μουσικής. Ωστόσο, στιχουργικά έχει ένα ενδιαφέρον φιλοσοφικού χαρακτήρα, που με «ανάγκασε» να το ακούσω ξανά και ξανά για να δώσω την πλήρη βαρύτητα που οφείλει κάποιος σε τέτοιου είδους στίχους. Το ίδιο συνέβη και με το «When We Meet Again In Hell». Περίμενα υπομονετικά να φτάσω στο νούμερο 8 για να ακούσω το τραγούδι αυτό, μόνο και μόνο λόγω τίτλου. Όταν επιτέλους τα κατάφερα, ο ρυθμός του τραγουδιού μου έβγαλε κάτι θεατρικό με ένα mainstream (με την καλή έννοια) ήχο στο ρεφρέν. Στίχοι καυστικοί, που σχεδόν φτύνουν στο πρόσωπο της πραγματικότητας που έχει επιτρέψει η ίδια η ανθρωπότητα να μας πνίγει. Αυτοί οι στίχοι, σε συνδυασμό με ήχο που θα αναγκάσει τον οποιοδήποτε να κουνήσει ρυθμικά το πόδι του, χωρίς τραγικές υπερβολές και δυσκολόπεπτες μελωδίες, θεωρώ ότι καθιστούν ένα τραγούδι πετυχημένο.

Ένα track πιο πάνω, έχουμε το «Weiß und Anthrazit». Αυτό που κατάλαβα είναι ότι έχω συνδυάσει τόσο πολύ αυτό το είδος μουσικής με τη γερμανική κουλτούρα και γλώσσα, που το νούμερο 7 ήταν το πιο οικείο του δίσκου. Παρότι τα Γερμανικά δεν είναι το δυνατό μου χαρτί, αυτό το κομμάτι ήταν σαν να το ξέρω. Όχι ότι θύμισε κάποια φτηνή αντιγραφή κάποιου παλαιότερου κομματιού, απλά ο μινιμαλιστικός ρυθμός του, σε συνδυασμό με τα κλασικά vocals των Diorama και τη γερμανική γλώσσα με έκαναν να γυρίσω χρόνια πίσω, στην πρώτη μου επαφή με αυτά τα είδη μουσικής. Οι στίχοι είχαν έναν μελαγχολικό δυναμισμό και πραγματικά ήρθαν για να συμπληρώσουν αυτό που έλειπε από το δίσκο αυτό.

«Over». Ιδανικό κομμάτι για να κλείσει το «Even the Devil Doesn’t Care». Σε αυτό το σημείο, διάλεξαν για να κλείσουν το δίσκο, ένα τραγούδι που καλύπτει όλη τη προσωπικότητα της φετινής δουλειάς τους. Τη μελαγχολία, τις κιθάρες, το mid-tempo και όλα τα χαρακτηριστικά των προηγούμενων tracks.

Σε γενικές γραμμές, το συγκεκριμένο album είναι αρκετά δεμένο, χωρίς πολλές παρεκκλήσεις, που ήρθε για να μας αποδείξει ότι η Diorama είναι και στουντιακά η δυνατή και ενωμένη μπάντα που είδαμε στις live εμφανίσεις τους.

Τέλος, ενώ μουσικά προσέφεραν ένα μελαγχολικό ρομαντισμό στο δίσκο αυτό, το εξώφυλλο αποτελλεί έργο μίας γερμανίδας ζωγράφου, της Katharina Schellenberger και για μένα κατατάσει το δίσκο αυτό, στο τέλος της λίστας των albums των Diorama με σειρά προτίμησης εξώφυλλου, αμέσως μετά το «Her Liquid Arms» και το μέχρι τώρα τελευταίο στη λίστα μου «The Art Of Creating Confusing Spirits».

Μέχρι την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε... I'll give up and let it roll...

Χριστίνα – Χαρά Μαρίνου.

Βιογραφικό.

Πάντα είχα μια τάση να γράφω πολλά. Είτε αυτά ήταν σκέψεις, είτε εικόνες, είτε παραμύθια, είτε απλές λέξεις σε ένα κομμάτι χαρτί. Είχα πολλά blogs στο παρελθόν, αλλά ποτέ κανένα δεν ήταν συνδεδεμένο με μένα προσωπικά. Είχα φτιάξει ένα μουσικό blog σε ένα online webzine. Εκεί έγραφα τις κριτικές μου για διάφορους δίσκους ή συναυλίες. Είχα ένα blog για θέματα εκπαίδευσης παιδιών που συνδεόταν με τη σελίδα, μιας τοπικής, δημοτικής εφημερίδας. Είχα ένα blog που έγραφα για τα Αγγλικά σαν δεύτερη γλώσσα και ένα blog που έγραφα ό,τι μου κατέβαινε στο μυαλό (ή το τελευταίο δεν ήταν μόνο ένα;). Όλα αυτά με κάλυπταν για λίγο και τα ανανέωνα συχνά-πυκνά.

Τώρα, αποφάσισα να φτιάξω το δικό μου blog, που δε χρειάζεται να έχει "τίτλο". Δε χρειάζεται να του έχω φορέσει την ταμπέλα του "Σκέψεις Χριστίνας" ή "Μουσική" ή "Ταξίδια". Αποφάσισα να φτιάξω ένα blog που θα λέγεται "Some Girls Wander By Mistake", αυτό είμαι εξάλλου... Ένα κορίτσι που περιπλανιέται, είτε το μονοπάτι το ονομάσεις "δουλειά", είτε "σχολή", είτε "βόλτες".
Αυτό το blog θα έχει ό,τι απασχολεί την ζωή μου. Ό,τι μπορεί να μου συμβεί σε μία μέρα και να έχω το χρόνο, την όρεξη και τη δύναμη να το αναφέρω, να το γράψω ή να το αναλύσω. Δεν ξέρω πώς θα μοιάζει σε δυο-τρεις μήνες. Δεν ξέρω αν θα θεωρήσει κάποιος πως έχει μια ροή ή όχι. Δε με νοιάζει αν θα αρέσει ή όχι. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα είμαι εγώ και ότι θα είναι ασπρόμαυρο.

Αφιερώνω αυτό το blog στα τρία πράγματα που αγαπάω πιο πολύ... Την οικογένειά μου, τα μικρά παιδιά και τις αμέτρητες δυνατότητες της Αγγλικής γλώσσας!

Λίγα λόγια για μένα:

Το 2003 αποφοίτησα από το Brussels' American School, καθώς διέμενα εκεί, λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων του πατέρα μου στα κεντρικά γραφεία του NATO, στις Βρυξέλλες. 
Την ίδια χρονιά, έδωσα εξετάσεις και εισήχθη στο Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στα τελευταία φοιτητικά μου χρόνια εκεί, άρχισα να κάνω μαθήματα Αγγλικών σε μικρά παιδιά και να προσφέρω βοήθεια στη μελέτη παιδιών, που φοιτούσαν σε αγγλόφωνα σχολεία. 
Όταν συνειδητοποίησα πόσο πραγματικά μου άρεσε αυτό, αποφάσισα να δώσω εξετάσεις για να εισαχθώ στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, πράγμα που κατάφερα το 2009 και του οποίου είμαι τελειόφοιτη.
Έκτοτε παραδίδω ιδιαίτερα Αγγλικών και εργάζομαι σε ένα Κέντρο Ξένων Γλωσσών.
Έχω παρακολουθήσει διάφορα εκπαιδευτικά σεμινάρια με βεβαίωση παρακολούθησης και διαθέτω συστάσεις από τις οικογένειες και το φροντιστήριο με τα οποία έχω συνεργαστεί.

Καλή μας αρχή!