Άγχος αποχωρισμού και Άγχος του ξένου.

Το "άγχος του ξένου" είναι η επιφυλακτικότητα και η συστολή που εκδηλώνει, όταν έρθει αντιμέτωπο με ένα πρόσωπο που δε γνωρίζει. Αυτό το άγχος εμφανίζεται στο δεύτερο μισό του πρώτου έτους. 
Γι αυτό, είναι υπεύθυνη η εγκεφαλική ανάπτυξη και οι αυξημένες γνωστικές ικανότητες του βρέφους. Καθώς η μνήμη αναπτύσσεται, το βρέφος είναι σε θέση να ξεχωρίζει τα άτομα που γνωρίζει από αυτά που δεν του είναι οικεία. Οι ίδιες γνωστικές ικανότητες που επιτρέπουν στο βρέφος να αντιδρά θετικά στα άτομα που γνωρίζει, του δίνουν τη δυνατότητα να αναγνωρίζει τα άγνωστα άτομα. Επιπλέον, μεταξύ 6 και 9 μηνών, το βρέφος αρχίζει την προσπάθειά του να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του, μία προσπάθεια που προσδοκά και να προβλέπει γεγονότα. Όταν συμβεί ένα γεγονός που δεν το περιμένει, όπως η παρουσία ενός άγνωστου προσώπου, τότε το βρέφος αισθάνεται φόβο, πιθανότατα, χωρίς να γνωρίζει γιατί.

Αν και το "άγχος του ξένου" είναι φαινόμενο κοινό σε όλα τα βρέφη μετά τους 6 μήνες, οι διαφορές από βρέφος σε βρέφος είναι σημαντικές. Ορισμένα μωράκια, κυρίως αυτά που έχουν πολλές εμπειρίες με άγνωστα πρόσωπα, παρουσιάζουν μειωμένα επίπεδα άγχους συγκριτικά με αυτά που οι εμπειρίες τους είναι με ανοίκια πρόσωπα είναι περιορισμένες. Επίσης, οι αντιδράσεις τους είναι διαφορετικές, ανάλογα με το άτομο με το οποίο έρχονται σε επαφή. Για παράδειγμα, τα βρέφη τείνουν να δείχνουν λιγότερο άγχος όταν έρχονται σε επαφή με γυναίκες, παρά με άνδρες. Επιπλέον, αντιδρούν πολύ πιο θετικά σε άγνωστα παιδιά, παρά σε άγνωστους ενήλικες, πιθανώς διότι το μέγεθος του σώματος των παιδιών προκαλεί λιγότερο φόβο.

Το άγχος αποχωρισμού, από την άλλη, είναι ο δυσφορία που εκδηλώνει το βρέφος, όταν απομακρύνεται από το πρόσωπο που συνήθως το φροντίζει. Το άγχος αποχωρισμού, το οποίο είναι επίσης διαπολιτισμικά καθολικό, αρχίζει περίπου τον 7ο με 8ο μήνα, φτάνει στο αποκορύφωμά του περίπου στους 14 μήνες και μετά μειώνεται. Το άγχος αποχωρισμού αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στους ίδιους λόγους, όπως και στην περίπτωση του "άγχους του ξένου". Οι συνεχώς αναπτυσσόμενες γνωστικές δεξιότητες επιτρέπουν στο βρέφος να θέτει εύλογα ερωτήματα, στα οποία όμως το νεαρό της ηλικίας δεν τουν επιτρέπει να απαντήσει: "Γιατί φεύγει η μαμά μου;", "Πού πηγαίνει;", "Θα επιστρέψει ποτέ;"

Το "άγχος του ξένου" και το άγχος αποχωρισμού αντανακλούν τη σημαντική πρόοδο του παιδιού στις κοινωνικές του δεξιότητες. Αντικατοπτρίζουν τόσο τη γνωστική του πρόοδο όσο και την εμφάνιση των συναισθηματικών και κοινωνικών δεσμών ανάμεσα σε αυτό και το πρόσωπο που το φροντίζει.

Ασφάλεια των παιδιών στο Διαδίκτυο.

Είναι γεγονός ότι η πιο πρόσφατη απειλή για την ασφάλεια των παιδιών σχολικής ηλικίας προέρχεται από το Διαδίκτυο. Αν και πολλοί ισχυρίζονται, με διάθεση υπερβολής, ότι το Διαδίκτυο κατακλύζεται από πορνογραφικό υλικό και από άτομα που παρενοχλούν τα παιδιά, η πραγματικότητα είναι ότι οι πληροφορίες που διατίθεται στο internet, πολλές από τις οποίες είναι όντως χρήσιμες, θεωρούνται από πολλούς γονείς ακατάλληλες για παιδιά.

Παρόλο που οι ειδικοί στο σχεδιασμό ηλεκτρονικού λογισμικού έχουν κατασκευάσει προγράμματα που εμποδίζουν την πρόσβαση σε ιδιαίτερες σελίδες του Διαδικτύου, οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν ότι η ασφαλέστερη προφύλαξη είναι η στενή γονεϊκή εποπτεία. Οι γονείς θα πρέπει να προειδοποιήσουν τα παιδιά τους να μην παρέχουν ποτέ προσωπικά δεδομένα, όπως ταχυδρομική διεύθυνση ή αριθμό τηλεφώνου, σε άτομα με τα οποία συναναστρέφονται σε chat, social media κτλ. Επίσης, οι γονείς δε θα πρέπει να επιτρέπουν στα παιδιά τους να συναντούν άτομα που έχουν γνωρίσει στο internet, τουλάχιστον χωρίς την παρουσία ενός από τους δύο γονείς. 

Δεν υπάρχουν ακόμη διαθέσιμα αποτελέσματα ερευνών που να δείχνουν τους πραγματικούς κινδύνους της έκθεσης στο Διαδίκτυο. Ωστόσο, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και οι γονείς θα πρέπει να παρέχουν οδηγίες στα παιδιά για το πώς να χρησιμοποιούν αυτό το νέο μέσο. Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί ότι, επειδή τα παιδιά βρίσκονται στην ασφάλεια του δωματείου τους, συνδεδεμένα μέσω του υπολογιστή τους με το Διαδίκτυο, είναι πραγματικά ασφαλή.

Σχολικός Εκφοβισμός.

Για ορισμένα παιδιά, το σχολείο αποτελεί ένα πραγματικό πεδίο μάχης, όπου ζουν με το φόβο ότι θα γίνουν θύμα κάποιου "παλληκαρά". Πολλά παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο κάθε μέρα γιατί φοβούνται ότι θα πέσουν θύμα εκφοβισμού. Επιπλέον, ο εκφοβισμός αποτελεί παγκόσμιο πρόβλημα.

Η πιο σύγχρονη μορφή εκφοβισμού χρησιμοποιεί ως μέσον το internet. Οι διαδυκτιακοί "παλληκαράδες" χρησιμοποιούν το internet για να χλευάσουν τους άλλους, να διασπείρουν φήμες και να δημοσιεύσουν παραποιημένες φωτογραφίες. Ο εκφοβισμός αυτός είναι συνήθως ανώνυμος και πολλές φορές τα θύματα δεν μπορούν να αναγνωρίσουν το θύτη, γεγονός που τα καθιστά ιδιαιτέρως ευάλωτα και απροστάτευτα. Η δημόσια φύση του διαδικτυακού εκφοβισμού κάνει το θύμα να νιώθει ταπεινωμένο, κάτι που μπορεί να έχει καταστρεπτικές επιπτώσεις.

Περίπου το 10%-15% των μαθητών εκφοβίζουν τους άλλους κάποια στιγμή στην ζωή τους. Οι μισοί από αυτούς προέρχονται από οικογένεια με ιστορικό κακοποίησης, παρακολουθούν περισσότερες τηλεοπτικές εκπομπές με βίαιες σκηνές και παρεκτρέπονται περισσότερο στο σπίτι και στο σχολείο, απ'ό,τι τα άλλα παιδιά. Όταν η συμπεριφορά τους αυτή τους δημιουργεί προβλήματα, συχνά προσπαθούν, με ψέματα, να αποφύγουν τις συνέπειες και δε δείχνουν μεταμέλεια για τις πράξεις τους. Συγκρητικά με τους συνομήλικους τους, οι "παλληκαράδες" είναι πιθανότερο, ως ενήλικες, να παραβαίνουν τους νόμους.

Τα θύματα εκφοβισμού έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Τις περισσότερες φορές είναι μοναχικά και παθητικά άτομα. Συχνά κλαίνε εύκολα και φαίνεται να μην έχουν τις κοινωνικές δεξιότητες, που είναι απαραίτητες για την αποτροπή συνθηκών εκφοβισμού. Για παράδειγμα, δεν μπορούν να αντιδράσουν με χιούμορ στο χλευασμό των συμμαθητών τους. Παρόλου που τα παιδιά με τέτοια χαρακτηριστικά τείνουν να αποτελούν συχνότερα θύματα εκφοβισμού, ακόμα και παιδιά, που δεν έχουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά, κάποια στιγμή στη σχολική τους ζωή μπορεί να πέσουν θύματα εκφοβισμού. Περίπου το 90% των παιδιών μέσης παιδικής ηλικίας αναφέρουν ότι έχουν περιστασιακά γίνει θύματα εκφοβισμού, μερικές φορές και στην προσχολική ηλικία.

Ανάπτυξη του Λόγου. Πότε το παιδί άργησε να πει τις πρώτες του λέξεις.

Σε γενικές γραμμές, το βρέφος αρθρώνει την πρώτη του λέξη γύρω στους 10-14 μήνες, κάτι όμως που μπορεί να γίνει πιο νωρίς, ακόμα και στους 9 μήνες. Οι γλωσσολόγοι διαφωνούν ως προς το πώς αναγνωρίζει κανείς ότι το βρέφος έχει εκφέρει πραγματικά την "πρώτη του λέξη". Ορισμένοι, υποστηρίζουν ότι η πρώτη πραγματική λέξη αρθρώνεται όταν το βρέφος κατανοεί το νόημα των λέξεων και μπορεί να παραγάγει έναν ήχο που μοιάζει με κάποια λέξη των ενηλίκων, όπως "μαμά", για να κοινοποιήσει την οποιαδήποτε επιθυμία του. Άλλοι γλωσσολόγοι χρησιμοποιούν αυστηρότερα κριτήρια. Υποστηρίζουν ότι "πρώτη λέξη" είναι αυτή που χρησιμοποιεί το βρέφος για να κατονομάσει με σαφή και σταθερό τρόπο ένα πρόσωπο, γεγονός ή αντικείμενο. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, η λέξη "μαμά" θεωρείται πρώτη λέξη μόνο όταν χρησιμοποιείται συστηματικά για το ίδιο πρόσωπο που το βρέφος βλέπει σε διάφορες περιστάσεις να κάνει διάφορα πράγματα και όχι όταν χρησιμοποιείται για την κατονομασία άλλων προσώπων. 

Αν και υπάρχουν διαφωνίες για το πότε αρθρώνεται η πρώτη λέξη, όλοι συμφωνούν ότι από τη στιγμή που το βρέφος αρχίζει να παράγει λέξεις, το λεξιλόγιό του αυξάνεται θεαματικά. Στην ηλικία των 15 μηνών, το λεξιλόγιο του μέσου παιδιού περιλαμβάνει 10 λέξεις και διευρύνεται σταθερά μέχρι το τέλος του σταδίου της μίας λέξης, περίπου στους 18 μήνες. Όταν συμβεί αυτό, εμφανίζεται μία απότομη αύξηση στο λεξιλόγιο. Μέσα σε ένα μήνα, σημειώνεται "έκρηξη" στη γλωσσική παραγωγή και το λεξιλόγιο του παιδιού κατά κανόνα διευρύνεται από τις 50 στις 400 λέξεις...

Η αύξηση του λεξιλογίου που παρατηρείται στην ηλικία των 18 μηνών περίπου, συνοδεύεται και από ένα ακόμα επίτευγμα. Το παιδί αρχίζει και συνδυάζει μεμονωμένες λέξεις για την κατασκευή προτάσεων με συγκεκριμένο μήνυμα. Αν και η χρονική στιγμή που το παιδί κατορθώνει για πρώτη φορά να κατασκευάσει μία πρόταση που αποτελείται από δύο λέξεις ποικίλλει, αυτό φαίνεται να συμβαίνει περίπου στους 8-12 μήνες αφού το παιδί έχει προφέρει την πρώτη του λέξη.

Διγλωσσία στη Μέση Παιδική Ηλικία.

Προσωπικά, ανήκω στην κατηγορία των δίγλωσσων ανθρώπων, μίας που το μεγαλύτερο μέρος της μαθητικής μου ζωής, το πέρασα σε αμερικάνικο έδαφος, αλλά οι ανώτατες σπουδές μου έγιναν σε ελληνικά πανεπιστήμια και στην οικογένειά μου μιλάμε σχεδόν πάντα ελληνικά. Προφανώς, λοιπόν, αυτό το θέμα ήταν από τα πρώτα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον όταν πέρασα στο τμήμα εκπαίδευσης και αγωγής στην προσχολική ηλικία. 

Η διγλωσσία, η χρήση περισσότερων της μίας γλωσσών, γίνεται ένα όλο και πιο σύνηθες φαινόμενο.
Το παιδί που αρχίζει το σχολείο χωρίς να γνωρίζει την επίσημη γλώσσα της χώρας στην οποία ζει, καλείται να μάθει τόσο τη διδακτέα ύλη, όσο και τη γλώσσα, στην οποία αυτή διδάσκεται. Μία προσέγγιση στην εκπαίδευση των παιδιών που δε μιλούν την επικρατούσα γλώσσα είναι η δίγλωσση εκπαίδευση, κατά την οποία αρχικά το παιδί διδάσκεται στη μητρική του γλώσσα, ενώ παράλληλα μαθαίνει και την επικρατούσα γλώσσα. Μέσω της δίγλωσσης εκπαίδευσης, ο μαθητής είναι σε θέση να αποκτήσει θεμελιώδεις γνώσεις στα βασικά μαθήματα, χρησιμοποιώντας τη μητρική του γλώσσα. Ο τελικός στόχος των περισσότερων προγραμμάτων δίγλωσσης εκπαίδευσης είναι να καταστήσουν το παιδί ικανό να παρακολουθήσει το σχολικό πρόγραμμα που διδάσκεται στην επικρατούσα γλώσσα.

Μία εναλλακτική προσέγγιση είναι η άμεση εισαγωγή των παιδιών στην επικρατούσα γλώσσα και η διδασκαλία μόνο στη γλώσσα αυτή. Κατά τους υποστηρικτές της προσέγγισης αυτής, η αρχική διδασκαλία στη μητρική γλώσσα εμποδίζει της προσπάθειες του παιδιού να μάθει τη γλώσσα της χώρας υποδοχής και επιβραδύνει την κοινωνική του ένταξη. 

Πάντως, το να γνωρίζει κανείς περισσότερες από μία γλώσσες συνεπάγεται πολλά γνωστικά οφέλη. Όταν το δίγλωσσο άτομο αξιολογεί μία κατάσταση, έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει περισσότερα γλωσσικά μέσα, με αποτέλεσμα να αυηάνεται η γνωστική του ευελιξία. Μπορεί να επιλύσει προβλήματα με μεγαλύτερη δημιουργηκότητα και επιτυχία. Επίσης, όταν οι μαθητές που δεν ομιλούν την επικρατούσα γλώσσα διδάσκονται στη μητρική τους γλώσσα, εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης. 

Έχει επίσης βρεθεί ότι οι δίγλωσσοι μαθητές έχουν καλύτερη μεταγλωσσική ενημερότητα και κατανοούν τους γλωσσικούς κανόνες πληρέστερα. Μάλιστα, έχουν υψηλότερη επίδοση σε τεστ νοημοσύνης. 

Τέλος, η διδασκαλία στη μητρική γλώσσα μπορεί να διευκολύνει τη διδασκαλία σε μία δεύτερη γλώσσα. Πολλοί εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν ότι η εκμάθηση δεύτερης γλώσσας θα πρέπει να είναι υποχρεωτική για όλα τα παιδιά του δημοτικού σχολείου, πράγμα που είναι γεγονός στη χώρα μας. 

Σε πολλές χώρες παρατηρείται το φαινόμενο της συνύπαρξης περισσότερων από μία γλωσσών. Στην Αμερική τα Ισπανικά είναι πρώτη γλώσσα σε πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Στον Καναδά, οι περισσότεροι κάτοικοι μιλούν άπταιστα Αγγλικά και Γαλικά. Στο Βέλγιο υπάρχουν δύο επίσημες γλώσσες, τα Γαλλικά και τα Φλαμάνδικα κ.τ.λ.

Θα σας φανεί εντυπωσιακό το πόσο εύκολα τα παιδιά των 4 ετών και πάνω, αρχίζουν να αναπαράγουν αγγλικές λέξεις, στα μαθήματά μας, σε μία προσπάθεια μίμησης. Είμαι της άποψης ότι όσο πιο πολύ τους μιλάς στην ξένη γλώσσα, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνουν, ακόμα κι αν δεν έχουν λεξιλόγιο. 
Ας μην ξεχνάμε πώς έφτασαν στο σημείο να κατακτήσουν τη μητρική τους. Επίσης, να σας πληροφορήσω, ότι όταν πρώτη φορά χρειάστηκε να εισαχθώ σε αγγλόφωνο σχολείο, οι γνώσεις μου στα αγγλικά ήταν υποτυπώδεις. Ωστόσο, μιας και το σχολείο ήταν αμιγώς αγγλόφωνο, δεν υπήρχε κάποιος να μου... μεταφράζει. Κι όμως, μέσα σε ελάχιστους μήνες εγκληματίστηκα και η απόδοσή μου ήταν ισάξια με τα υπόλοιπα παιδιά που είχαν τη γλώσσα διδασκαλίας ως μητρική τους.

Επιθετική συμπεριφορά: Υπάρχουν "κακά" παιδιά;

Η επιθετικότητα στα παιδιά προσχολικής ηλικίας αποτελεί σύνηθες φαινόμενο, αν και οι επιθέσεις με σκοπό τον τραυματισμό άλλων παιδιών δεν είναι συχνές. Η λεκτική επιθετικότητα, οι σπρωξιές, οι κλοτσιές και άλλα είδη επιθετικότητας είναι παρόντα στην προσχολική ηλικία, αν και ο βαθμός στον οποίο εκφράζεται η επιθετικότητα αλλάζει καθώς το παιδί μεγαλώνει.

Επιθετικότητα είναι η σκόπιμη πρόκληση βλάβης σε ένα άλλο άτομο. Τα βρέφη δε συμπεριφέρονται επιθετικά. Είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι η συμπεριφορά τους έχει ως στόχο να βλάψει τους άλλους, ακόμα και όταν χωρίς τη θέλησή τους συμβαίνει αυτό. Αντίθετα, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας εκδηλώνουν σαφή επιθετικότητα.

Στα πρώτα χρόνια της προσχολικής περιόδου, ένα μέρος της επιθετικότητας έχει ως στόχο να εξασφαλίσει ένα ευχάριστο, για το παιδί, αποτέλεσμα, όπως π.χ. το παιχνίδι ενός άλλου παιδιού. Επομένως, η επιθετικότητα δεν έχει σοβαρό περιεχόμενο, όπως φαίνεται και από τους διαπληκτισμούς, οι οποίοοι αποτελούν τυπικό χαρακτηριστικό της προσχολικής ηλικίας. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις όπου ένα παιδί δεν εμπλέκεται, τουλάχιστον περιστασιακά, σε μία επιθετική πράξη. Από την άλλη, η ακραία και παρατεταμένη επιθετικότητα αποτελεί σοβαρή αιτία ανησυχίας. Στα περισσότερα παιδιά, η επιθετικότητα μειώνεται στο τέλος της προσχολικής περιόδου, όπως επίσης μειώνονται η συχνότητα και η μέση διάρκεια των επισοδείων επιθετικής συμπεριφοράς.
Αυτό στο οποίο εν μέρει οφείλεται η μείωση της επιθετικότητας στο παιδιί είναι η αναπτυσσόμενη προσωπικότητα και η κοινωνική του ανάπτυξη. Συγκεκριμένα, μεταξύ των άλλων, το παιδί μαθαίνει να ελέγχει καλύτερα τα συναισθήματα που βιώνει. Η ικανότητα αυτή ονομάζεται συναισθηματική αυτό-ρύθμιση. Από το 2ο έτος και μετά, το παιδί είναι ικανό να μιλήσει για τα συναισθήματά του και να χρησιμοποιεί στρατηγικές για να τα ρυθμίσει. Καθώς μεγαλώνει, υιοθετεί όλο και πιο αποτελεσματικές στρατηγικές ρύθμισης και μαθαίνει να αντιμετωπίζει καλύτερα τα αρνητικά συναισθήματα.

Παρά τη συνήθη μείωση της επιθετικότητας στο μέσο παιδί, ορισμένα παιδιά συνεχίζουν να είναι επιθετικά καθ'όλη τη διάρκεια της προσχολικής περιόδου. Επιπλέον, η επιθετικότητα είναι ένα σχετικά σταθερό γνώρισμα της προσωπικότητας (τα παιδιά με τη μεγαλύτερη επιθετικότητα στην περίοδο αυτή, συνεχίζουν να είναι επιθετικά κατα τη σχολική ηλικία).

Υπάρχουν δύο είδη επιθετικότητας για τα οποία μιλάμε σε αυτές τις ηλικίες. Η Συντελεστική και η Διαπροσωπική. Η πρώτη είναι η επιθετικότητα που προκαλείται από την επιθυμία επίτευξης ενός συγκεκριμένου στόχου και η δεύτερη είναι η μη σωματική επιθετικότητα που έχει σκοπό της να προκαλέσει βλάβη στην ψυχολογική ευεξία ενός άλλου ατόμου.

Τα γενικότερα αίτια της επιθετικής συμπεριφοράς είναι η επιθετικότητα κατά τη θεωρία της κοινωνικής μάθησης , δηλαδή όταν ένα παιδάκι προσπαθεί να μιμηθεί μια επιθετική συμπεριφορά που έχει παρακολουθήσει στο παρελθόν, η παρακολούθηση της τηλεοπτικής βίας, που είναι υπερβολικά σύνηθες φαινόμενο στις εποχές μας και άλλα.

Τρόποι για μείωση της επιθετικότητας

• Προσφέρουμε ευκαιρίες στο παιδί προσχολικής ηλικίας να παρατηρεί άλλους που συμπεριφέρονται με συνεργατικό και θετικό κοινωνικό τρόπο.
• Δεν παραβλέπουμε την επιθετική συμπεριφορά.
• Δείχνουμε στο παιδί προσχολικής ηλικίας πώς να επινοεί εναλλακτικές ερμηνείες για τη συμπεριφορά των άλλων.
• Ελέγχουμε τα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθεί το παιδί, ιδιαιτέρως όσα περιέχουν βίαιες σκηνές.
• Βοηθούμε το παιδί προσχολικής ηλικίας να κατανοήσει τα συναισθήματά του.
• Εκπαιδεύουμε το παιδί στον ηθικό συλλογισμό και αυτοέλεγχο. 

Επίσης, θα ήθελα να αναφερθώ στη Διαταραχή ελλειματικής προσοχής-υπερκινητικότητας που έχει κάποιες επιθετικές συμπεριφορές, οι οποίες σπάνια βέβαια γίνονται εσκεμένα. Δεν υπάρχει απλό τεστ για την αναγνώριση του ΔΕΠ-Υ, ωστόσο υπολογίζεται ότι το ποσοστό των παιδιών κάτω των 18 μηνών με ΔΕΠ-Υ είναι περίπου 3-7%. Μη φοβάστε να εξετάσετε τα παιδιά σας από ειδικούς ιατρούς. Προσωπικά, θεωρώ ότι η εξέταση από λογοθεραπευτή και εργοθεραπευτή είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ, για να είναι όλοι οι γονείς σίγουροι για τις συμπεριφορές των παιδιών τους και την καλύτερη επιλογή εκπαίδευσης.

Τέλος, να προσθέσω κάτι, το οποίο, περιέργως παρατηρείται σε μεγάλο βαθμό ακόμα και σήμερα. Πρόκειται για τη δηλητηρίαση από μόλυβδο, που προκαλείται κυρίως από τα οικοδομικά υλικά σχολείων/σπιτιών και σχετίζεται με την επιθετική συμπεριφορά. Για να βεβαιωθείτε, μιλήστε με τον παιδίατρό σας για να σας γράψει μία απλή εξέταση αίματος.

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ).

Η διαταραχή που κανένας δε γνώριζε πριν από μόλις μερικές δεκαετίες, η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας ή ΔΕΠ-Υ, χαρακτηρίζεται από αδυναμία συγκέντρωσης, παρορμητικότητα, χαμηλά επίπεδα ανοχής στη ματαίωση και σε γενικές γραμμές, ακατάλληλη δραστηριότητα. Όλα τα παιδιά παρουσιάζουν κάποια στιγμή τα γνωρίσματα αυτά, όμως για τα παιδιά που έχουν διαγνωσθεί με ΔΕΠ-Υ, η συμπεριφορά αυτή είναι συνήθης και δυσκολεύει τη λειτουργικότητά τους στο σπίτι και το σχολείο.

Γενικά είναι δύσκολο να διακρίνουμε τα παιδιά που απλώς εμφανίζουν υψηλά επίπεδα δραστηριότητας από τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ.
Οι πιο συνηθισμένες ενδείξεις της ΔΕΠ-Υ είναι:

• Διαρκής δυσκολία στην ολοκλήρωση ενός έργου, στην εφαρμογή οδηγιών και στην οργάνωση του έργου.
• Αδυναμία παρακολούθησης ενός τηλεοπτικού προγράμματος από την αρχή μέχρι το τέλος.
• Συχνές διακοπές της ροής του λόγου τών άλλων ή αδιάκοπη ομιλία.
• Τάση να αρχίζει κάτι αμέσως, χωρίς πρώτα να έχει ακούσει όλες τις οδηγίες.
• Δυσκολία στο να περιμένει ή να κάθεται ακίνητο.
• Νευρικότητα στις κινήσεις.

Επειδή δεν υπάρχει ένα απλό τεστ για την αναγνώριση της ΔΕΠ-Υ, δε γνωρίζουμε ακριβώς το ποσοστό των παιδιών που έχουν αυτή τη διαταραχή. Οι περισσότερες έρευνες υπολογίζουν ότι το ποσοστό των παιδιών κάτω των 18 μηνών με ΔΕΠ-Υ είναι περίπου 3%-7%. Μόνο ένας εκπαιδευμένος κλινικός μπορεί να προβεί σε ακριβή διάγνωση, αφού πρώτα αξιολογήσει το παιδί και πάρει συνεντεύξεις από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.

Η θεραπεία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ έχει αποτελέσει αντικείμενο σημαντικών διχογνωμιών μεταξύ των ειδικών. Επειδή σχετικές έρευνες έχουν βρει ότι η χορήγηση φαρμακευτικών σκευασμάτων, όπως το Ritalin ή το Dexadrine (που περιέργως, είναι διεγερτικά), μπορεί να μειώσει το επίπεδο δραστηριότητας των υπερκινητικών παιδιών, πολλοί ιατροί συνταγογραφούν ελεύθερα τα σκευάσματα αυτά.

Αν και, σε πολλές περιπτώσεις, οι ουσίες αυτές είναι αποτελεσματικές, αυξάνοντας το εύρος προσοχής και τη συμμόρφωση των παιδιών, σε άλλες περιπτώσεις οι παρενέργειες (νευρικότητα, μειωμένη όρεξη, κατάθλιψη κ.τ.λ.) είναι σημαντικές και οι μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία των παιδιών δεν είναι ακόμη γνωστές. Είναι επίσης, αλήθεια ότι παρόλο που αυτά τα φαρμακευτικά σκευάσματα βελτιώνουν τη σχολική επίδοση βραχυπρόθεσμα, τα ευρήματα σχετικά με το αν υπάρχει μακροπρόθεσμη βελτίωση είναι ανάμεικτα. Μάλιστα, ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι έπειτα από μερικά χρόνια, τα παιδιά που πήραν φαρμακευτική αγωγή για τη θεραπεία της ΔΕΠ-Υ δεν εμφανίζουν καλύτερες σχολικές επιδόσεις από τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ που δεν έλαβαν καμία φαρμακευτική αγωγή. Παρ'όλα αυτά, οι φαρμακευτικές ουσίες συνταγογραφούνται με συχνότητα που συνεχώς αυξάνεται.

Εκτός από τη χορήγηση φαρμακευτικών ουσιών, μια διαφορετική προσέγγιση στη θεραπεία, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί εκπαιδεύονται σε τεχνικές βελτίωσης της συμπεριφοράς του παιδιού, με τη χρήση κυρίως της επιβράβευσης (όπως οι έπαινοι) για την επιθυμητή συμπεριφορά. Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να αυξήσουν τις δομημένες ομαδικές δραστηριότητες στην τάξη και να χρησιμοποιούν άλλες τεχνικές διαχείρισης της τάξης, για να βοηθήσουν το παιδί με ΔΕΠ-Υ, το οποίο συναντά σοβαρές δυσκολίες στη διεκπεραίωση έργων με ελλιπή δομή.

Τέλος, επειδή ορισμένες έρευνες έχουν δείξει συνάφεια ανάμεσα στη ΔΕΠ-Υ και στη διατροφή, κυρίως τη διατροφή υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά οξέα και προσθετικές ουσίες, μερικές φορές συνιστάται η αλλαγή στη διατροφή. Ωστόσο, οι διατροφικές θεραπείες δεν είναι επαρκείς από μόνες τους.

Φτιάξτε τη δική σας οικολογική πλαστελίνη.

Προσωπικά έχω μία δική μου συνταγή πλαστελίνης - playdough, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από παιδάκια οποιασδήποτε ηλικίας, μιας που είναι άκακη, ακόμα και αν το παιδί αρχίσει να την... μασουλάει. 
Ωστόσο, θα πρέπει να προσέξετε, μεγαλώνοντας το παιδί, να του εξηγήσετε ότι κάτι τέτοιο είναι απαγορευτικό για τις πλαστελίνες που κυκλοφορούν στο εμπόριο.

Η Συνταγή: 
3 κούπες αλεύρι
4 κουταλιές κρεμόριο
2 κουταλιές λάδι
1 κούπα αλάτι
2 κούπες καυτό νερό
Χρώμα της αρεσκείας σε χρώμα ζαχαροπλαστικής
Μυρωδικά της αρεσκείας σας (διαλέξτε ένα): κανέλα, καφές, σοκολάτα, τζίντζερ, τριμμένο γαρύφαλλο, ρίγανη, μοσχοκάρυδο, βασιλικός.

Τα πλάθετε όλα μαζί και τα βάζετε σε βαζάκια της επιλογής σας, για όταν θα θέλετε να αρχίσετε το δημιουργικό παιχνίδι με τα μικρούλια σας.

Ο σιωπηλός κίνδυνος: Δηλητηρίαση από μόλυβδο.

Σύμφωνα με υπολογισμούς, πάνω από 14 εκατομμύρια παιδιά διατρέχουν τον κίνδυνο δηλητηρίασης, εξαιτίας της έκθεσής τους σε πολύ υψηλά, πιθανώς τοξικά επίπεδα μολύβδου. Αν και υπάρχουν σήμερα αυστηρότεροι νομικοί περιορισμοί για το επίπεδο μολύβδου στις βαφές και τη βενζίνη, ο μόλυβδος εξακολουθεί να ανευρίσκεται σε τοίχους και πλαίσια παραθύρων, κυρίως στα πιο παλιά σπίτια, όπως και στη βενζίνη, στα είδη κεραμικής, στους σωλήνες που έχουν συγκολληθεί με μόλυβδο, ακόμη και στη σκόνη και το νερό. Τα άτομα που ζουν σε περιοχές υψηλής περιβαλλοντικής μόλυνσης, η οποία οφείλεται στις εκπομπές ρύπων από αυτοκίνητα και φορτηγά, είναι επίσης πιθανό να είναι εκτεθειμένα σε υψηλά ποσοστά μολύβδου. Η δηλητηρίαση από μόλυβδο αποτελεί την πιο επικίνδυνη απειλή στην υγεία των παιδιών ηλικίας κάτω των 6 ετών. 

Ακόμη και πολύ μικρές ποσότητες μολύβδου μπορούν να επιφέρουν μόνιμες βλάβες στα πδιιά. Η έκθεση στο μόλυβδο έχει συνδεθεί με χαμηλότερα επίπεδα νοημοσύνης, με προβλήματα στην επεξεργασία λεκτικών και ακουστικών πληροφοριών και με υπερκινητικότητα και διάσπαση προσοχής. Στα παιδιά σχολικής ηλικίας τα υψηλά επίπεδα μολύβδου έχουν συνδεθεί με υψηλά επίπεδα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, όπως επιθετικότητα και παραβατικότητα. Σε περιπτώσεις πολύ υψηλής έκθεσης, η δηλητηρίαση από μόλυβδου μπορεί να οηδηγήσει ακόμα και σε θάνατο.

Τα παιδιά από φωχές οικογένεις είναι διιατέρως ευάλωτα στη δηλητηρίαση από μόλυβδο και οι επιπτώσεις είναι συνήθως χειρότερες συγκριτικά με παιδιά που μεγαλώνουν σε πιο ευκατάστατο περιβάλλον. Τα παιδιά που ζουν σε οικονομικά αντίξοες συνθήκες είναι πιθανότερο να μένουν σε σπίτια που η βαφή στους τοίχους περιέχει μόλυβδο ή να ζουν σε αστικές περιοχές με έντονα κυκλοφοριακά προβλήματα και με υψηλά επίπεδα μολύβδου στην ατμόσφαιρα. Παράλληλα, πολλές οικογένειες σε τέτοιες περιοχές είναι πιθανό να είναι λιγότερο σταθερές και οι γονείς να μην είναι σε θέση να προσφέρουν ευκαιρίες ψυχοπνευματικών ερεθισμάτων στα παιδιά τουος, κάτι που πιθανώς να αντιστάθμιζε ορισμένα από τα γνωστικά προβλήματα που οφείλονται στη δηλητηρίαση από μόλυβδο. Κατά συνέπεια, η δηλητηρίαση αυτή είναι ιδιαίτερα επιβλαβής στα παιδιά οικογενειών χαμηλού οικονομικού επιπέδου.

Γραμμωμένο σώμα; 3 σύμμαχοι και… 9 μυστικά

Σύμφωνα με διεθνείς διατροφικούς οργανισμούς, η αθλητική απόδοση καθώς και αποκατάσταση από την άσκηση, ενισχύονται μέσω της σωστής διατροφής…

Γράφει η Μπαλαμώτη Δ. Χριστίνα, MSc κλινική διαιτολόγος – Διατροφολόγος του ΠΟΛΥΙΑΤΡΕΙΟΥ ΙΑ.ΣΥ

Οι 3 σύμμαχοι για γράμμωση

Υδατάνθρακες και πρωτεΐνες: Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να καλύπτονται καθημερινά οι ενεργειακές ανάγκες των ατόμων που αθλούνται καθώς και οι ανάγκες τους σε μακροθρεπτικά συστατικά (κυρίως υδατάνθρακες και πρωτεΐνες), έτσι ώστε να διατηρείται σταθερό το βάρος, να αναπληρώνεται το γλυκογόνο στους μύες και να διορθώνονται οι τραυματισμοί που προκαλούνται στους μύες κατά τη διάρκεια της άσκησης.

Λίπος: Σημαντική είναι επίσης και η πρόσληψη λίπους, έτσι ώστε να εφοδιάζεται ο οργανισμός με τα απαραίτητα λιπαρά οξέα (τα οποία δεν μπορεί να συνθέσει μόνο του το σώμα μας και βασίζεται στη πρόσληψή τους μέσω της τροφής) και τις λιποδιαλυτές βιταμίνες ( Α,D,E,K ).

Ενυδάτωση: Εκτός από την πρόσληψη τροφής, εξίσου σημαντική είναι και η ενυδάτωση. Τόσο η τροφή όσο και τα υγρά θα πρέπει να λαμβάνονται πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της άσκησης, ώστε να εξασφαλίζεται η βέλτιστη συγκέντρωση γλυκόζης στο αίμα κατά τη διάρκεια της άσκησης, η μέγιστη δυνατή αθλητική απόδοση και η ταχύτατη αποκατάσταση των μυϊκών τραυματισμών.

Πιο συγκεκριμένα, για την επίτευξη καλύτερης αθλητικής απόδοσης και κατ’ επέκτασιν γράμμωσης οι στόχοι είναι οι εξής:

1. Επαρκής κατανάλωση θερμίδων σε ημερήσια βάση. Χαμηλή θερμιδική πρόσληψη μπορεί να προκαλέσει απώλεια μυϊκού ιστού, γρήγορη καταπόνηση και αργή μυϊκή αποκατάσταση μετά την άσκηση.

2. Επαρκής πρόσληψη υδατανθράκων (6 έως 10γρ. ανά κιλό σωματικού βάρους). Οι υδατάνθρακες συντελούν στη διατήρηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα εντός φυσιολογικών ορίων. Ειδικά το προασκητικό γεύμα ( το οποίο λαμβάνεται 3 ώρες πριν την άσκηση) πρέπει να είναι πολύ πλούσιο σε υδατάνθρακα ώστε να εξασφαλίζεται η γρήγορη παροχή ενέργειας στους μύες κατά την προπόνηση. Κατά τη διάρκεια της άσκησης ο οργανισμός ¨καίει¨ κυρίως υδατάνθρακα διότι το λίπος αποτελεί ¨αργό καύσιμο¨ ενώ το σώμα χρειάζεται γρήγορη παροχή ενέργειας. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό το προασκητικό γεύμα να είναι υδατανθρακικό (πχ. ρύζι, γεμιστά, μακαρόνια) έτσι ώστε να επιτυγχάνεται καλύτερη απόδοση στην άσκηση.

3. Επαρκής πρόσληψη πρωτεΐνης (1,2 έως 1,7γρ. ανά κιλό σωματικού βάρους). Αυτή η πρωτεϊνική πρόσληψη μπορεί άνετα να επιτευχθεί μέσω της διατροφής χωρίς τη χρήση συμπληρωμάτων. Το μετασκητικό γεύμα πρέπει να είναι κυρίως πρωτεϊνικό έτσι ώστε να αναπληρώνονται οι μυϊκές απώλειες και τραυματισμοί που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της άσκησης. Για όσους επιθυμούν ταυτόχρονα να κάψουν λίπος και να χάσουν βάρος καλό είναι το μετασκητικό γεύμα να γίνεται 1 ώρα μετά το πέρας της προπόνησης ώστε στο διάστημα αυτό, που έχει εξαντληθεί το γλυκογόνο στους μύες να αναγκαστεί ο οργανισμός να χρησιμοποιήσει τις εφεδρείες του λίπους. Για όσους δεν επιθυμούν την απώλεια βάρους μπορούν μέσα στα πρώτα 30 λεπτά από το τέλος της άσκησης να πάρουν γεύμα με πρωτεΐνη και υδατάνθρακα ( περίπου 1,0 με 1,5γρ. ανά κιλό σωματικού βάρους) και από εκεί και μετά κάθε 2 ώρες για 4-6 ώρες.

4. Η ημερήσια πρόσληψη λίπους θα πρέπει να είναι από 20 έως 35% της συνολικής διατροφικής πρόσληψης. Κατανάλωση χαμηλότερου ποσοστού λίπους από 20% δεν βοηθάει στην αθλητική απόδοση ή στην πιο γρήγορη απώλεια λίπους. Το λίπος αποτελεί πηγή ενέργειας, λιποδιαλυτών βιταμινών και απαραίτητων λιπαρών οξέων και είναι σημαντική διατροφική παράμετρος της διατροφής των αθλητών.

5. Όχι στις δίαιτες: Οι αθλητές που χρησιμοποιούν ακραίες δίαιτες για ταχύτερη απώλεια βάρους με περιορισμό μίας ομάδας ή πολλών ομάδων τροφίμων, βρίσκονται σε κίνδυνο εμφάνισης ελλείψεων θρεπτικών συστατικών.

6. Η σωστή ενυδάτωση πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την προπόνηση είναι πολύ σημαντική για την επίτευξη βέλτιστης αθλητικής απόδοσης. Κάθε 20 λεπτά ενδιάμεσα της άσκησης καλό είναι οι αθλητές να φροντίζουν να ενυδατώνονται ενώ ο κανόνας για μετά την άσκηση είναι 450-675ml υγρών για κάθε 0,5kg που χάνεται κατά τη διάρκεια της άσκησης.

7. Το κατάλληλο σνακ: Μια ώρα πριν την άσκηση πρέπει να υπάρχει ένα μικρό γεύμα (για παράδειγμα φρούτο, μπάρα, κλπ.) με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες ώστε να διατηρούνται τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα σε φυσιολογικά επίπεδα και να αποτραπεί η εμφάνιση υπογλυκαιμίας κατά την άσκηση.

8. Συμπληρώματα υπό προυποθέσεις : Γενικά, όταν η διατροφή των αθλητών είναι ισορροπημένη δε χρειάζεται λήψη συμπληρωμάτων διατροφής. Πιθανότατα να χρειάζεται πολυβιταμινούχο συμπλήρωμα μόνο αν ο αθλητής ακολουθεί υποθερμιδική διατροφή ή είναι άρρωστος ή έχει κάποια ειδική έλλειψη (για παράδειγμα έλλειψη σιδήρου σε αναιμία ).

9. Η χρήση εργογόνων βοηθημάτων θα πρέπει να γίνεται κατόπιν αυστηρής αξιολόγησης του σκευάσματος και των αναγκών του αθλητή. 

Από το iasy.gr

Λείπω!

Ναι, το ξέρω... Εξαφανίστηκα για άλλη μια φορά από το blog μου, αλλά δε νομίζω ότι έχω τη διάθεση να ανοιγοκλείνω καθημερινά το laptop χωρίς λόγο. Η αλήθεια είναι ότι διάβασα ένα βιβλίο, που πραγματικά με έκανε να δω την ζωή με άλλο μάτι (να είναι καλά η Εφούλα, η φίλη της μητέρας μου). Πριν κλείσει το φροντιστήριο, είχα αγχωθεί απόλυτα για το αν θα μου έφταναν τα λεφτά που είχα βάλει στην άκρη για το τρίμηνο του καλοκαιριού. Τελικά, αγχωνόμουν κάτι μήνες πριν γίνει αυτό και στο τέλος μου έκατσε ένα ιδιαίτερο από το πουθενά, που επειδή έτυχε το παιδάκι να κατέχει και έως επίπεδο τη γλώσσα και πιο διασκεδαστικό είναι και περισσότερο κέρδος έχω από όλο αυτό.
Επίσης, φέτος έχω κάνει τα περισσότερα μπάνια της ζωής μου. Ούτε όταν έμενα σε νησί δεν είχα κάνει τόσα μπάνια. Βρήκα κάποιες παραλίες που μετά τις 15.00 είμαι ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ και είναι ο απόλυτος παράδεισος. Το να βρω μία παραλία που να συνδυάζει αυτό, αλλά και να είναι "άμμος μέσα - άμμος έξω", γιατί αν δεν είχα ΚΑΙ σε αυτό ιδιοτροπίες, που θα βαδίζαμε άλλοστε, είναι τρομερό επίτευγμα, οπότε, συγχωρέστε με, αλλά δε νιώθω έτοιμη να μοιραστώ τις τοποθεσίες τους στο facebook. Χαχαχαχα! 
Οι διαπροσωπικές μου σχέσεις, είναι καλύτερες από ποτέ. Βρέθηκα με φίλους από το Γυμνάσιο (που πήγαινα στη Λάρισα!!!) και αποδείχτηκε ότι έχουμε πολλά περισσότερα κοινά, απ'ό,τι περιμέναμε, οπότε η παλιά παρέα του μπάσκετ και της ατελείωτης ποδηλασίας αναζωπυρώθηκε. 
Γενικότερα είναι η περίοδος των παλιών φίλων, μιας που θυμηθήκαμε τα παλιά μας μεγαλεία, με την πρώτη φίλη που έκανα ποτέ στην Αθήνα, την Έφη. Μετά από ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα, το μόνο που έμεινε, είναι η ατάκα της "Τελικά, όσοι και να έρθουν, όσοι και να περάσουν, πάλι καταλήγουμε οι δυο μας".
Η μία από τις δύο καλύτερές μου φίλες, βρήκε, σχεδόν στην τύχη, δουλειά στη Μύκονο, με πολύ καλά λεφτά και γενικότερα, μεγάλο κελεπούρι. Πραγματικά χάρηκα γι αυτήν, γιατί πέρασε κάποιες δύσκολες καταστάσεις πρόσφατα. Την ακούω πολύ ευχαριστημένη με όλα τον τελευταίο καιρό και σε λίγες μέρες θα πάω να ανακαλύψω από κοντά τα καλούδια της καινούριας της δουλειάς. Royal Myconian Hotel & Spa, here I come!!! Και μία γεύση από το ξενοδοχείο:

Η επικοινωνία με τους γονείς μου έχει βρει τα παλιά, καλά της επίπεδα και η αγαπημένη μου θεία επιτέλους ήρθε για διακοπές στην Ελλάδα και θα την δω το βράδυ της Παρασκευής 23 Αυγούστου!!!
Στη σχολή, δήλωσα 16 μαθήματα σύνολο, σε δύο εξάμηνα και έχω περάσει τα 15, με βαθμούς πάνω από 8, θα δώσω και το ένα τελευταίο στις 16 Σεπτέμβρη και ξεμπέρδεψα! 
Όπως καταλαβαίνετε, όλα είναι τέλεια! Και γι αυτό εξαφανίστηκα κιόλας... Η μέρα μου ξεκινάει σχετικά νωρίς και τελειώνει ιδιαίτερα αργά. Κάποια πρωινά έχω μάθημα, μετά τρέχω κατ ευθείαν στο γυμναστήριο (είμαστε σε πάρα πολύ καλό δρόμο, με ορατά αποτελέσματα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!), μετά κατ ευθείαν στη θάλασσα και μετά από μία ελαφριά siesta, έχουμε διάφορα Girls nights out, ή ρομαντικά ραντεβού. Χαχαχαχα.

Σας αποχαιρετώ με την απογευματινή μου παρέα, αυτήν την περίοδο και σε περίπτωση που δεν ακούσετε νέα μου πιο νωρίς, ραντεβου το Σεπτέμβρη...