Ξεπουλήσατε την παιδεία μας, τη μουσική μας, την ζωή μας και τα όνειρά μας. Τρέχετε τα παιδιά σας σε παιδότοπους, να τα παρατήσετε εκεί για να πιείτε καφέ με την κουμπάρα σας. Πουλάτε την "true" κατά τ'άλλα μουσική σας παιδεία, στο βωμό του κάγκουρα, πρώην "rocker" των 7 ευρώ. Κράζετε τον πρώην κολλητό σας, με την ατάκα "Καλά ο Μπάμπης πάει... Παντρεύτηκε και θα κάνει και κανά παιδί..." απλά και μόνο επειδή δε η εξέλιξη του ανθρώπου αυτού δεν διατηρεί το δέσιμο της μπακουροπαρέας και όταν ένας-ένας όλοι θα ακολουθήσουν την πρόοδο της ζωής τους, εσείς θα έχετε κολλήσει με το κάθε δεκαοχτάχρονο, προσπαθώντας να το πλασάρετε σαν επιλογή ζωής. Γελάτε με την "κατάντια" του συμμαθητή σας στο λύκειο, που όταν εσείς γυρνάγατε στις 10 το πρωί από κάποιο άσκοπο ξενύχτι, αυτός έλιωνε για να μπει σε κάποια σχολή. Θεωρείτε "φτωχούς" αυτούς που αφήνουν τα παιδιά τους αν παίξουν στις πυλωτές και δεν προσπαθούν να τα ξεφορτωθούν με ένα πρόγραμμα ροής (φροντιστήριο στις 15.00, καράτε στις 17.00 και παιδότοπος στισ 19.30) το οποίο ακολουθείτε εσείς, φοβούμενοι να περάσετε μισή ώρα με το παιδί σας και τις ερωτήσεις τύπου "Γιατί μπαμπά...". Καταδικάζετε από τους καναπέδες σας τα αίσχη του κλεισίματος της ΕΡΤ, την ώρα που τόσα χρόνια σαν τα παίρναν για να έχουν να πληρώσουν εκατομμύρια για ένα φορέα που δεν έκανε τίποτα για την αυτοανάπτυξή του. Κλαίτε για το θάνατο του αστυνομικού στην Αχαΐα, την ώρα που κάθε μέρα τους κράζετε και θεωρείτε ότι καταχράζονται την εξουσία που εσείς οι ίδιοι τους έχετε δώσει. Κράζετε τα κόμματα της Βουλής και γεμίζετε γήπεδα και πλατείες, όποτε κάποιος αρχηγός των ετοιμάζεται να μιλήσει στο "λαό", κοτσάροντας σημαίες και πανώ στα χέρια των ανήλικων παιδιών σας. Αγοράζετε τις σημειώσεις μαθημάτων από παρατάξεις στα ΑΕΙ, με μόνο αντάλλαγμα την ψήφο σας. Εσείς οι ίδιοι ξεπουλάτε την αξία του θεσμού των εκλογών. Εσείς οι ίδιοι κλείνετε τα μάτια, πέφτωντας για ύπνο το βράδυ ανάλαφροι, λόγω ενός "δε βαριέσαι"...
Ο ελληνικός λαός πάσχει από αρρωστημένη ημιπαιδεία. Και με τον όρο αυτό δεν εννοώ τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας (μόνο), αλλά και τη μόνιμη στάση του μέσου Έλληνα. Πόσο ακόμα θα ζούμε στη χώρα που ο τύπος που μπαίνει ανάποδα σε μονόδρομο, θεωρεί μαλ*κα αυτόν που πάει με 100 στην Κηφισίας. Πόσο ακόμα θα έχουμε συνδικαλιστές και ΚΚΕδες που διορίζουν τα παιδιά τους "υπαλλήλους Βουλής" και βρίσκονται με ακίνητα στις πιο ακριβές περιοχές της πρωτεύουσας. Πόσο ακόμα θα έχουμε γιατρούς που γράφουν εφτά επισκέψεις σε ένα βιβλιάριο, κηπουρούς σε δημόσια ιδρύματα χωρίς κήπους, χαρτογιακάδες που οργανώνουν την ζωή μας, παιδιά χωρίς όνειρα, γονείς χωρίς ελπίδες και στόχους, ανθρώπους χωρίς σπίτι, φαΐ και νερό, δουλειές χωρίς ένσημα, λαοπατέρες που καταδικάζουν την υπέρμετρη κατανάλωση και έχουν καταθέσεις εκατομμυρίων και κυβερνήσεις που σας καταστρέφουν την ζωή με καθ'όλα δημοκρατικές διαδικασίες. Πόσο ακόμα θα αποφασίζετε εσείς για μένα; Για έναν διορισμό που μπορεί να συμβεί στην οικογένειά σας; Με τι αντάλλαγμα; Την αγελαδοποίηση της σκέψης σας; Μιλάτε για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, λόγο κλεισίματος της δημόσιας τηλεόρασης. Όταν σας έκλεβαν την ζωή, την ελεύθερη σκέψη, την ελευθερία του λόγου και την ελεύθερη και ασφαλή κυκλοφορία στους δρόμους της πόλης σας, πού ήσασταν; Σας πουλήσαν σε προσφορά μερικά όνειρα για μανικιούρ και botox και κλείσατε τα μάτια.
Αυτή είναι η Ελλάδα που μας αξίζει. Αυτή την Ελλάδα την δημιουργήσαμε ΕΜΕΙΣ, όχι ο Σαμαράς, ο Γιωργάκης και ο Κωστάκης.
Όλα τα παραπάνω τα αφιερώνω στους γονείς μου, που ποτέ δε με πήγαν σε παιδότοπο, που με άφηναν στην αλάνα να παίξω, που με πήγαιναν στην παραλία και έφτιαχναν καστράκια στην άμμο μαζί μου, που δεν προσπάθησαν ποτέ να με πείσουν να ακολουθήσω κάποιο κόμμα ή κάποια θρησκεία. Στους γονείς μου που μου δίδαξαν τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος και πως αυτό μπορεί να γίνει, χωρίς να πατήσεις στο λαιμό κανενός. Αφιερωμένο στον πατέρα μου, που σήμερα, αφού του ανέφερα τον πολύ παράλογο διορισμού κάποιου γνώστού μας χαραμοφάη, μου ζήτησε συγγνώμη που ενώ ήταν στην Πολεμική Αεροπορία, δεν έκανε καμία λαμογιά για να "με βολέψει κάπου", όπως τόσοι και τόσοι άλλοι. Σε αυτούς τους ανθρώπους, που τους πατήσατε στο λαιμό, αλλά ακόμα ζουν με βάση τους γραπτούς νόμους ενός κράτος που έχει ξεχάσει τι σημαίνει να μην είσαι λαμόγιο και που ακόμα πληρώνουν τα χρωστούμενα άλλων... Είμαι περήφανη γι αυτούς και πιστεύω ότι αυτό είναι το καλύτερο "βόλεμα" που μπορούσαν να μου προσφέρουν.
Αφιερωμένο σε ανθρώπους που πολεμούν ενωμένοι για τα προβλήματα που έχουν να λύσουν και όχι για να δημιουργήσουν μερικά για να έχει νόημα η μικρή, καλοβολεμένη ζωούλα τους.
Μην το βάζετε κάτω, ΜΗ ΓΙΝΕΤΕ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ!!!!
