Μπορούμε να διαλέγουμε από πού θα χάνουμε πόντους;

Είναι γεγονός ότι το λίπος φεύγει από τα μέρη που δε θέλουμε, αλλά όχι από αυτά που θέλουμε.

Μια ιστορία λίγο-πολύ γνωστή. Κόβουμε θερμίδες, προπονούμαστε έντονα, ακουμπάμε λεφτά σε ινστιτούτα που μας υπόσχονται «λεμφικά μασάζ», βάζουμε κρέμες που στο μπουκαλάκι γράφουν «Χάστε πόντους από τους γοφούς» «Τέρμα η κυτταρίτιδα» «Πιο σφριγηλό στήθος» κτλ κτλ... Και όμως, μετά από όλα αυτά, το ένα μέρος που θέλετε εσείς να χάσετε τα περιττά κιλά, τα κρατάει ακόμα.

Ξέρουμε πώς δουλεύει το βάρος. Αν οι θερμίδες που παίρνουμε είναι περισσότερες από αυτές που καταναλώνουμε, παίρνουμε κιλά. Βέβαια, οι ορμόνες παίζουν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο σε όλο αυτό. Μία γυναίκα με αυξημένο αριθμό ανδρογόνων, είναι πιο πιθανό να εμφανίσει κοιλιακό λίπος, από μία γυναίκα με αυξημένα οιστρογόνα, που θα εμφανίσει λίπος γύρω από τους γοφούς και τη λεκάνη. Γι αυτό και οι γυναίκες στη κλιμακτήριο τείνουν να αποκτούν σωσίβιο, γιατί ο αριθμός των οιστρογόνων τους πέφτει κατακόρυφα.

Οι γυναίκες έχουν γενικώς μεγαλύτερο ποσοστό λίπους από τους άντρες. Έτσι, είναι πιο σύνηθες να βλέπουμε άντρες με κοιλίτσες και γυναίκες με περισσότερο λίπος στους μηρούς και στα «πλαϊνά».

Σκεφτείτε απλά... Πριν την εφηβεία, τα σώματα των παιδιών είναι ίδια... Αγόρια-κορίτσια μοιάζουν στη σύνθεση του σώματος. Στην εφηβεία λοιπόν, αυξάνεται η τεστοστερόνη των αγοριών και ψηλώνουν και αποκτούν μύς, ενώ στα κορίτσια ενεργοποιούνται οι ωοθήκες, οι οποίες ανεβάζουν τα επίπεδα οιστρογόνων και έτσι αυξάνεται το μέγεθος του στήθους, αλλά και των... γοφών!

Μη νομίζετε ότι όταν μιλαώ για ανδρογόνα και τεστοστερόνη, αναφέρομαι μόνο στους άντρες. Και οι γυναίκες παράγουν ανδρογόνα. Συγκεκριμένα, λόγω του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών που έχω, παράγω μεγαλύτερες ποσότητες δεϋδροεπιανδροστερόνης (ενός ανδρογόνου που παράγει τεστοστερόνη) και από τους άντρες. Για την ακρίβεια, στις τελευταίες εξετάσεις αίματος που έκανα, ήμουν ακριβώς στο ανώτατο όριο των ανδρών.

Επίσης, η θυροξίνη παίζει μεγάλο ρόλο στο μεταβολικό ρυθμό μας.  Έτσι, εάν έχετε ανεπάρκεια των ορμονών του θυρεοειδούς, έχετε την τάση να «βάλετε» λίπος και το βρίσκετε δύσκολο να το χάσετε. Από την άλλη, αν έχετε υπερβολικές ορμόνες του θυρεοειδούς, είναι πιο εύκολο να κάψετε λίπος αλλά και μυς. Γενικότερα, ο υποθυροειδισμός μπορεί να προκαλέσει αύξηση του λίπους γύρω από την περιοχή του στήθους. Πρόσφατα διάβασα, ότι η χημική ουσία που βρίσκεται στα αντικολλητικά τηγάνια και σε διάφορα αδιάβροχα υφάσματα προκαλούν υπολειτουργία του θυροειδή αδένα.

Εκτός από τα παραπάνω, έχει παρατηρηθεί ότι το κοιλιακό λίπος αυξάνεται όταν αυξάνονται και οι ορμόνες του στρες, άρα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάποιο πρόβλημα των επινεφριδίων και την αύξηση της κορτιζόλης (η οποία είναι η «αντίπαλος» του ανδρογόνου που έχω σε πολύ μεγάλο βαθμό στον οργανισμό μου και ανέφερα πιο πάνω). Τα αυξημένα επίπεδα της κορτιζόλης, αυξάνουν τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα και την τελική εναπόθεσή τους στην κοιλιακή χώρα, ως «επίμονο λίπος».

Οπότε, όπως καλαβαίνουμε γίνεται να χάσουμε λίπος από ένα συγκεκριμένο σημείο!!! Αλλά αυτό απαιτεί άπειρες ορμονικές εξετάσεις, μετρήσεις και εξατομικευμένες προπονήσεις, συμπληρώματα και γνώσεις. 

Επίσης, έχουν γίνει άπειρες μελέτες για τη σχέση κοιλιακού λίπους και τοξίνων. Άρα και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες επηρεάζουν τη συσσώρευση λίπους σε κάποιες περιοχές. Εδώ είναι σχετικά απλό το τι συμβαίνει. Όταν τρώμε τροφές που ζουν πολύ (που βρίσκονται πολύ καιρό πάνω στον πλανήτη μέχρι να καταλήξουν στο πιάτο μας), τότε τόσο περισσότερες τοξίνες βάζουμε στον οργανισμός μας και τόσο πιο πολύ λίπος γύρω από την κοιλιά μας.

Μετά από όλα αυτά, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ασκούμαστε συχνά και να τρώμε όσο πιο προσεκτικά γίνεται, γιατί πλέον είναι από τα πιο «επικίνδυνα αθλήματα».

Εγώ θα προτείνω τέσσερις τρόπους για να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε τις ορμόνες μας σε φυσιολογικά επίπεδα. 

• Κόψε τα επεξεργασμένα σάκχαρα.

Σάκχαρα και απλοί υδατάνθρακες όπως η ζάχαρη και το άσπρο ψωμί διαγράφονται από το μενού μας. Ανεβάζουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και έτσι ανεβαίνει η ινσουλίνη, που προκαλεί τα παχάκια γύρω από την κοιλιά. Δεν πίνουμε συσκευασμένους χυμούς, δεν τρώμε αυτές τις δήθεν υγιεινές πουτίγκες του Βασιλόπουλου και περιορίζουμε το αλκοόλ!

• Ανακαλύψτε τα μπαχαρικά που κυκλοφορούν.

Τόσο καιρό αναρωτιέμαι γιατί ο Έλληνας δε χρησιμοποιεί πολλά μπαχαρικά. Προσωπικά, βάζω κανέλα σε όλα μου τα γλυκά ή ουδέτερα γεύματα. Αυτό με βοηθάει να κρατάω σταθερό το σάκχαρο στο αίμα, έτσι δεν παράγεται και πολύ ινσουλίνη. Επίσης, μ’αρέσουν πάρα πολύ τα καφτερά φαγητά και δεν παραλείπω ποτέ να ρίξω λίγο τριμμένο πιπέρι και λίγο μπούκοβο στο φαγητό μου.

• Κοιμηθείτε!

Όταν κοιμόμαστε, το σώμα μας έχει χρόνο για να ρυθμίσει τις ορμόνες. Πριν πέσετε για ύπνο μην τρώτε πολύ γλυκά φαγητά και μην παίζετε με το κινητό σας!!! Διαβάστε ένα βιβλίο για λίγη ώρα! Επίσης, ιδανικά, καλό θα ήταν να κοιμάστε περίπου τις ίδιες ώρες κάθε μέρα. Μην ξεχνάτε ότι χρειάζεστε ένα οχτάωρο για να λειτουργεί το σώμα σας καλά την επόμενη μέρα. Αν κοιμηθείτε λιγότερο, θα ροκανίζετε φαγητά όλη μέρα και θα νιώθετε πολύ κουρασμένοι για να πάτε στο γυμναστήριο. Επίσης, προσέξτε πόσο καφέ πίνετε, γιατί απελευθερώνει κορτιζόλη που κάνει τον ήρεμο βραδινό μας ύπνο, αδύνατο.

• Νους υγιής εν σώματι υγιεί.

Όταν τρώτε, μην κάθεστε μπροστά στην τηλεόραση, μη μιλάτε στο τηλέφωνο και μην ανανεώνετε το facebook. Προσπαθείστε να κάνετε την ώρα του φαγητού ιεροτελεστία. Μόνο έτσι θα ξέρετε τι τρώτε. Φάτε αργά και μη βιάζεστε. Δώστε στο φαγητό, το χρόνο που απαιτείται.

Όλα ήταν μία "φάση".

Περνάμε "φάσεις" στην ζωή μας και είναι υγιές. Δεν μπορούμε να βαδίζουμε στο σωστό μονοπάτι σαν να είμαστε προγραμματισμένοι να μην κάνουμε λάθη. Γιατί πολύ απλά, ακόμα και οι άνθρωποι που πασχίζουν να μην κάνουν λάθη, λειτουργώντας αποκλειστικά και μόνο λαμβάνοντας αποφάσεις με το μυαλό τους και όχι με τα συναισθήματα (τα οποία, ας σας την σπάσω, και αυτά αποκλειστικά από το μυαλό προκαλούνται, η καρδιά δεν έχει καμία θέση σε όλο αυτό το μοτίβο), ακόμα και αυτοί, δεν μπορούν να "πεταχτούν" στο μέλλον και να δουν τα αποτελέσματα των αποφάσεών τους, τη στιγμή που καλούνται να πάρουν μία απόφαση.

Κι εγώ έπεσα. Έπεσα και χτύπισα πάρα πολύ... Η ικανότητά μου να παίρνω σωστές αποφάσεις έπεσε σε κώμα για μεγάλο διάστημα και αυτοί που με αγαπούσαν και προσπαθούσαν να με φτιάξουν, οι γιατροί μου, είχαν χάσει κάθε ελπίδα για πρόοδο. Ώσπου κάποια μέρα, έγινε το ιατρικό "θαύμα" και ξύπνησα από το κώμα. Έκανα μία ανασκόπηση σε όλα αυτά που είχα κάνει και όποιο εντόπισα ότι με κρατάει πίσω, το απέβαλα με μία απλή "αντιβίωση". Ή σχεδόν όλα... Δεν μπορείς πάντα να παραδεχτείς και να αποβάλεις ότι σε σκοτώνει. Μερικά πράγματα είναι εκεί τόσο καιρό που τα θεωρείς κομμάτι σου και αρνείσαι να δεις ότι σε καταστρέφουν. Αλλά όχι για πολύ...

Όπως λέω πάντα... "Baby Steps"... Σήμερα φτιάχνω τη δουλειά μου, αύριο φτιάχνω το ανάστημά μου, μεθαύριο φτιάχνω όλη μου την ζωή. Ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος που νόμιζε ότι η αλλαγή που διάλεξε θα γίνει σε μία μέρα. Η πορεία της σωστής διατροφής μου είναι η απόδειξη. Οι αλλαγές γίνονται σιγά σιγά και φαίνονται μέρα με τη μέρα...

Εκτός από τους προσωπικούς μου αγώνες, είμαι στην ευχάριστη θέση να συμμετέχω και στους αγώνες του ΓΣΑΠ. Επόμενος αγώνας (4η Αγωνιστική), τη Δευτέρα 4 Νοεμβρίου στις 21.30 στο κλειστό γήπεδο Κοντόπευκου, απέναντι στον ΑΟ Παγκρατίου. Για να δούμε... Θα κερδίσω; Θα κερδίσουμε;

Γυμναστήριο: ομαδικά τμήματα, αερόβια, αντιστάσεις, ελεύθερα βάρη...

Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να γυμνάζεται. Όποτε δεν ήμουν γραμμένη σε κάποια ομάδα μπάσκετ, ήμουν πάνω σε ένα ποδήλατο από το πρωί ως το βράδυ. Ήμουν από τα τυχερά εκείνα παιδιά που μεγάλωσαν στην επαρχία. Κάποια χρόνια της ζωής μου τουλάχιστον, γιατί με πατέρα στρατιωτικό, έχεις μεγαλώσει λίγο-πολύ παντού. 

Κάποια στιγμή, στις τελευταίες τάξεις του Γυμνασίου, είχα έναν τραυματισμό και σταμάτησα να ασχολούμαι με το μπάσκετ. Όχι όμως με τη γυμναστική. Στο Λύκειο, ήμουν στο Αμερικάνικο Λύκειο Βρυξελλών και η αγαπημένη μαθήτρια του coach Fiedler και πρώτη σε οτιδήποτε είχε σχέση με το Health Education. 
Κάποια στιγμή στα φοιτητικά μου χρόνια όμως, ήρθε η ώρα που σταμάτησα κάθε επαφή με τη γυμναστική, συνέχισα να τρώω τις ίδιες ποσότητες και το να βγαίνω με φίλους έξω και να πίνω ένα ποτάκι παραπάνω έγινε συνήθεια. Το να τρώω τις ίδιες ποσότητες είναι σημαντικό, γιατί μπορεί πάντα να τρεφόμουν καλά, αλλά όταν έχεις τέσσερις φορές την εβδομάδα προπόνηση για μπάσκετ, τότε πραγματικά ΠΡΕΠΕΙ να τρως πολύ και ποτέ δε με ανησύχισε η αδυναμία που είχα στη σοκολάτα. 
Τότε λοιπόν, πήρα πάνω από 20 κιλά. Είμαι 1.76, οπότε τα κιλά δεν άρχισαν να φαίνονται απότομα, αλλά κάποια στιγμή με κοίταξα στον καθρέφτη και δε μου άρεσε αυτό που είδα. Την αμέσως επόμενη στιγμή, ανέβηκα στη ζυγαριά και ενώ πάντα "έπαιζα" γύρω στα 70 κιλά, με είδα να πλησιάζω τα 100 και αυτό ήταν η τελευταία σφαλιάρα. 

Άρχισα να κάνω διατροφή και όχι δίαιτα, γιατί απλά θεωρώ ότι μετά από όλα αυτά που ξέρω για τη σωστή διατροφή του ανθρώπου, θα ήταν χαμένα λεφτά να πήγαινα σε διατροφολόγο, ένα κατά τ'άλλα πολύ σημαντικό επάγγελμα και έψαξα τα γυμναστήρια της περιοχής μου. Όμως, δεν είχα μάθει να γυμνάζομαι σε γυμναστήριο. Μου φαινόταν βαρετό και ανούσιο. Πήρα λοιπόν μια μπάλα και σιγά σιγά άρχισα να μαζεύω την παρέα μου. Και πήγε καλά. Αλλά μετά, χειμώνιασε, κι εγώ είχα άλλα 15 κιλά να χάσω. Οπότε άρχισα να "υποχρεώνω" τον εαυτό μου να πηγαίνει στο γυμναστήριο. Και όσο πήγαινα, τόσο πιο πολύ ανάγκη το είχα. Πήγαινα κάθε μέρα (εκτός σαββατοκύριακου) για μισή ώρα. Έκανα αερόβια άσκηση (ελλειπτικό/διάδρομος/ποδήλατο) και πραγματικά άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα αποτελέσματα. Αλλά ήξερα πάρα πολύ καλά, ότι δε φτάνει μόνο αυτό. Έπρεπε να μαζέψω τα ανακατεμένα μου μαλλιά, το ιδρωμένο μου μέτωπο και τα παραπανίσια κιλά μου και να φτάσω στην αίθουσα με τους αντιαισθητικούς "σφίχτες" που κοιτάζονται στον καθρέφτη, για να κάνω και ασκήσεις με αντιστάσεις. Όπως είπα πιο πάνω, ξέρω όλα τα "μυστικά" του fitness, οπότε το να μην πάω στα όργανα, δεν ήταν επιλογή. Έτσι, άρχισα να πηγαίνω με μισή ψυχή τρεις φορές την εβδομάδα εκεί και εννοείται ότι έγινε η μεγάλη διαφορά, γιατί όσο και να ζυγίζεσαι, τον σκοπό τον επιτυγχάνεις όταν πέφτουν οι πόντοι και όχι τα κιλά. 

Κάποια στιγμή, μία φίλη μου είπε ότι πρέπει να πάω στα ομαδικά τμήματα. Το γυμναστήριο μου έχει ομαδικά τμήματα σχεδόν κάθε ώρα της ημέρας. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν "Με φαντάζεσαι να κάνω Pilates;". Όντως, δε με φανταζόταν κανείς, πόσο μάλλον εγώ. Ωστόσο, υπήρχε ένα τμήμα Tae Bo που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Όσο να 'ναι, πάντα μου προκαλούσαν το ενδιαφέρον οι πολεμικές τέχνες. Ξεκίνησα λοιπόν να δω τι γίνεται με τα ομαδικά τμήματα. Την πρώτη μέρα πήγα σε ένα τμήμα Body Sculpt. Πραγματικά, θεώρησα το πρόγραμμα αυτό ιδανικό για όλα τα σώματα. Ελαφριές ασκήσεις με ελεύθερα βάρη. Πολλές επαναλήψεις. Μετά από 50' δεν μπορούσα να πιστέψω τον ιδρώτα που έριξα. Την επόμενη μέρα Pilates. "Χαλάρα θα είναι... Πάμε να δούμε..." είπα από μέσα μου. Ο ιδρώτας, η πειθαρχία και οι ισχυρές απαιτήσεις ήταν αυτά που μου άλλαξαν τη γνώμη... "Ρε, εδώ γίνεται δουλειά!" σκέφτηκα ενθουσιασμένη. Κοίταξα λοιπόν τα προγράμματα που έχει κάθε μέρα και άρχισα να ψάχνω πού θα πάω για να τα δοκιμάσω όλα. Το πρόγραμμα που θα ακολουθήσω φέτος το χειμώνα είναι:

• Δευτέρα: Stretching
• Τρίτη: Pilates
• Τετάρτη: Stretching
• Πέμπτη: Body Sculpt 
• Παρασκευή: Pilates

και από Γενάρη το Stretching θα αντικατασταθεί με Tae Bo και κάποιες ασκήσεις Stretching θα γίνονται στο σπίτι. Όλα αυτά, παράλληλα με τα 10χλμ ποδήλατο του Σαββατοκύριακου.
Η ερώτησή μου είναι η εξής. Όλα αυτά τα προγράμματα, θεωρούνται αερόβια ή όχι. Το Body Sculpt ας πούμε, φαντάζομαι πως δεν πρέπει να γίνεται κάθε μέρα γιατί το 80% είναι ασκήσεις με βάρη. Τα υπόλοιπα είναι ασφαλές να γίνονται κάθε μέρα; Περιλαμβάνουν πολλά τεντώματα και πολλές ασκήσεις που χρησιμοποιούν το βάρος του σώματος, οπότε δεν μπορώ να είμαι σίγουρη ακόμα. Αυτή είναι η νέα μου έρευνα λοιπόν. Έχω ρωτήσει διάφορους γυμναστές και διάφορους personal trainers ψάχνοντας να βρω τη χρυσή τομή. 
Θα μου πεις "Ρε κοπελιά, πήγαινε 3 φορές την εβδομάδα, μη μας πρήζεις!". Ναι, αλλά έχω ένα θέμα. Ηρεμώ! Η γυμναστική μου βγάζει ό,τι αρνητικό μένει μέσα μου και την έχω ανάγκη πλέον, οπότε αν μπορώ να κρατήσω αυτό το πρόγραμμα, θα το προτιμούσα. 

Τέλος πάντων, σχετικά με τα ομαδικά προγράμματα... Βρείτε ποιο σας ταιριάζει και παρακολουθήστε ΤΩΡΑ ένα τμήμα. Τα μισούσα, τα θεωρούσα χαμένο χρόνο, πίστευα ότι εγώ που είμαι πιο δυναμική δε θα άντεχα ούτε λεπτό, αλλά πραγματικά είναι θαυμάσια! Προσωπικά, δεν έχω πρόβλημα με το να ξεσηκωθώ για να πάω στο γυμναστήριο, αλλά αν βαριέστε συχνά, θα σας βοηθήσει να κρατήσετε ένα πρόγραμμα. Λίγο η παρέα που βρίσκετε εκεί, λίγο η ενέργεια που σας γεμίζει και λίγο το ότι ανήκετε πλέον σε μία ομάδα με κοινό στόχο, θα σας κρατήσουν δραστήριο/α για πάντα! Πραγματικά δεν είναι καθόλου... τρομαχτικά, όπως πίστευα! Και να θυμάστε: Γυμναζόμαστε όποτε μπορούμε, τρεφόμαστε σωστά και συχνά!

Μερικά γεγονότα για τους λόγους απεργιών της Δημόσιας Εκπαίδευσης.

Ανά διαστήματα, βγαίνουν διάφορες "επιστολές" μαθητών. Πολλές από αυτές είναι δημιούργημα κάποιου ενηλίκου που ψάχνει να βρει τρόπο να "συγκινήσει" με τις απόψεις του. Κάποιες από αυτές είναι υποκινούμενα μηνύματα, των οποίων δε με ενδιαφέρει το από ποιον και το γιατί.
Παραθέτω ένα κείμενο που έφτασε στα χέρια μου ως επιστολή κάποιου μαθητή. Δε με ενδιαφέρει αν είναι πλαστή, αυτά που γράφονται πάντως, είναι πέρα ως πέρα αληθινά.

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10ο  Λύκειο Δραπετσώνας Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου , μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου ,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.

Τι λέτε;;;;

Τι μέλλον έχω , -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;

Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

- Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;

- Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο; 
- Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;; 
- Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου; 
- Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια; 
- Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο; 
- Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία; 
- Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου; 
- Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα; - Ποιος άφησε τόσους άνεργους; 
- Ποιος οδήγησε 4000 ανθρώπους στην αυτοκτονία; 
- Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα; Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;

Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου , με την απεργία , θα καταστρέψουν τα όνειρα μου. 
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων; 
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-; 
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης ; 
Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy; 
Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου , σ όλη τη χώρα.

Δάσκαλοι μου , έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. 

Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει. 

Όποια υποχώρηση και να κάνετε , όποια νίκη της κυβέρνησης , θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω , να ονειρεύομαι , να ελπίζω, να αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Στους γονείς , τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής: 

Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση; 

Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες; 

Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές; 

Θα αφήσετε τους δασκάλους μας μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα ; 

Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ; Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού , αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;; 

Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;

Από αύριο κιόλας , καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας μ’ ένα τραγούδι , ένα σύνθημα : «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»

Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία .

Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας ,το γέλιο των παιδιών σας. 

ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα» , παραθέτω τους βαθμούς μου…

Πόνος στη μέση που επιμένει;

Νομίζεις ότι ευθύνεται η καθιστική ζωή που κάνεις ή η έλλειψη γυμναστικής. Μήπως, όμως, είναι κάτι περισσότερο από οσφυαλγία;

Οσφυαλγία θεωρείται κάθε πόνος στο πίσω μέρος του σώματος, από τα τελευταία πλευρά έως και κάτω από τους γοφούς. Τέτοιου είδους ενοχλήσεις εμφανίζονται σε ποσοστό έως και 90% του πληθυσμού στις πολιτισμένες χώρες και στην πλειονότητά τους υποχωρούν χωρίς οι ασθενείς να χρειαστεί να πάνε σε γιατρό. Σε κάποιες περιπτώσεις, όμως, που οι ενοχλήσεις παρουσιάζονται σε νέα άτομα 15-30 ετών, μπορεί να κρύβουν μια πιο σοβαρή πάθηση από την απλή οσφυαλγία: την αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα. 


Τι είναι η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα;

Πρόκειται για μία χρόνια φλεγμονώδη πάθηση που εμφανίζεται σε νεαρή ηλικία και προσβάλλει όλη τη σπονδυλική στήλη, από το πίσω-κάτω μέρος του κεφαλιού έως και χαμηλά τους γοφούς. Η πιο συνηθισμένη εικόνα είναι ενός νέου ατόμου με πόνο στη μέση, τη ράχη ή στον αυχένα που βελτιώνεται με την κίνηση και επιδεινώνεται με την ανάπαυση. Οι ασθενείς νιώθουν χειρότερα στο πρωινό ξύπνημα ή σε πιο σοβαρές περιπτώσεις ξυπνούν τη νύχτα από τον πόνο και βηματίζουν για να νιώσουν καλύτερα. Το πρωινό «πιάσιμο» βελτιώνεται κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά επανέρχεται αν το άτομο παραμείνει για πολλή ώρα καθισμένο ή ξαπλωμένο. Επειδή τα συμπτώματα δεν είναι έντονα, οι ασθενείς μαθαίνουν να ζουν με τον πόνο, τον οποίο αποδίδουν στις πολλές ώρες που κάθονται στον υπολογιστή ή στην έλλειψη γυμναστικής.

Τι μπορεί να συμβεί;

Αν η πάθηση μείνει χωρίς θεραπεία για μεγάλα διαστήματα, μπορεί να προκαλέσει μόνιμη αγκύλωση του κορμού και του αυχένα. Ανάμεσα στους σπονδύλους υπάρχουν σύνδεσμοι οι οποίοι με τη χρόνια φλεγμονή ασβεστώνονται, με αποτέλεσμα όλη η σπονδυλική στήλη να χάσει την κινητικότητά της και να δημιουργηθεί μόνιμη αγκύλωση.

Υπάρχει θεραπεία;

Για πολλά χρόνια η πάθηση αυτή αντιμετωπιζόταν με παυσίπονα και γυμναστική. Την τελευταία δεκαετία έχουν ανακαλυφθεί νέες θεραπείες με βιολογικά φάρμακα που έχουν αλλάξει τελείως την εξέλιξη της νόσου. Επομένως, είναι απαραίτητο η πάθηση να διαγνωστεί σε αρχικά στάδια για να εμποδιστεί η δημιουργία μη αναστρέψιμης εξέλιξης. Ενώ έχει υπολογιστεί ότι περνούν 6 χρόνια κατά μέσο όρο από την πρώτη εμφάνιση των συμπτωμάτων μέχρι την διάγνωση της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας.

Κι αν Πάσχεις (και δεν το Ξέρεις;)

Πώς μπορείς να μάθεις αν εσύ ή κάποιος δικός σου άνθρωπος μπορεί να έχει αυτή την πάθηση;

Με 6 απλές ερωτήσεις. Εάν απαντήσεις ΝΑΙ σε περισσότερες από τρεις, πρέπει να πας γρήγορα σε ρευματολόγο.

Είσαι κάτω των 40;

• Πονάς πάνω από 3 μήνες;
• Ο πόνος άρχισε σταδιακά;
• Ο πόνος σε ξυπνά τη νύχτα;
• Ο πόνος βελτιώνεται με την κίνηση;
• Ο πόνος επιδεινώνεται με την ανάπαυση;

Ευχαριστούμε τον Αλέξη Ηλιόπουλο, διευθυντή του ρευματολογικού τμήματος του νοσοκομείου ΝΙΜΙΤΣ.

Τι είναι το ESL;

ESL είναι τα αρχικά του "English as a Second Language", δηλαδή "Αγγλικά ως Δεύτερη Γλώσσα". Απευθύνεται σε ανθρώπους, κάθε ηλικίας, των οποίων τα αγγλικά δεν είναι η μητρική τους γλώσσα. ESL δεν μπορεί να διδάξει ο οποιοσδήποτε κατέχει ορθά την ξένη γλώσσα. Δε διδάσκουμε με τον ίδιο τρόπο ελληνικά σε έναν Έλληνα και σε έναν αλλοδαπό. 

Τα αγγλικά, όπως η κάθε γλώσσα, θέλουν οργάνωση στη μεθοδολογία της διδασκαλίας τους. Δε διδάσκεται απλά ένα αντικείμενο, αλλά μια ολόκληρη κουλτούρα, ένας ολοκληρωμένος τρόπος σκέψης. Ο διδάσκων πρέπει να γνωρίζει άριστα και τις δύο γλώσσες, την επιθυμητή προς διδασκαλία και τη μητρική του διδασκόμενου.

Δεν είναι αδύνατο να διδαχθεί κάποιος σωστά αγγλικά, από κάποιον που γνωρίζει μόνο αυτή καθεαυτή τη γλώσσα, αλλά σε αυτήν την περίπτωση, θα είναι ακατόρθωτο ο δάσκαλος να λύσει απορίες του μαθητή που θα δημιουργούνται λόγω διαφορετικής κουλτούρας. 

Παραδείγματος χάρη, η γιορτή Halloween θα μπορούσε να παρομοιαστεί κάπως, με τις δικές μας απόκριες. Ένας native speaker, μεγαλωμένος σε αγγλόφωνη χώρα, δε θα μπορούσε να δώσει ακριβή περιγραφή, απλά να αποδώσει αόριστα αυτή τη γιορτή και θα ήταν στο χέρι του εκπαιδευόμενου να συνδυάσει τις πληροφορίες για να καταλήξει στην ομοιότητα των δύο γεγονότων. Πληροφορίες που θεωρούνται δεδομένες σε μία χώρα (π.χ.συνάλλαγμα) θα ήταν δύσκολο να δοθούν με ακρίβεια στο μαθητή. Αν λάβουμε υπ όψιν μας την πιθανότητα τα μαθήματα να διεξάγονται με κάποιο τρόπο (π.χ.μέσω internet) εξ αποστάσεως, θα υπήρχε πρόβλημα στο να καταλάβουμε τη διαφορά του συναλλάγματος και ο δάσκαλος δε θα ήταν σε θέση να μας καλύψει πλήρως αν ήταν και γνώστης χρηματοοικονομικών.

Οποιασδήποτε μορφής διδασκαλία, χρειάζεται την εξειδίκευσή της και επηρεάζεται από άπειρους παράγοντες, όπως:

• Αν η διδασκαλία απευθύνεται σε διαφορετικές ομάδες (ενήλικους/ανήλικους) θα πρέπει να γίνει η κατάλληλη προσέγγιση της γνώσης. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούμε το ίδιο σύστημα σε παιδιά 8 ετών και ανθρώπους 30 χρονών. Επίσης, η ύλη δε θα μοιραστεί το ίδιο στις παραπάνω περιπτώσεις, καθώς και η ποικιλία των θεμάτων. 
• Αν η διδασκαλία απευθύνεται σε άτομα με ειδικές ανάγκες.
• Αν το υποκείμενο έχει δεχθεί στο παρελθόν άλλες γνώσεις, ανάλογες του στοιχείου που μας ζητείται να του μεταδώσουμε.
• Αν ο μαθητής επέλεξε μόνος του το αντικείμενο και άλλους πολλούς παράγοντες.

Επίσης, οποιοσδήποτε δάσκαλος καλείται να γνωρίζει τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης προσέγγισης της διδασκαλίας που ακολουθεί:

• Η ενεργός μάθηση-διδασκαλία. Οι μαθητές δεν είναι παθητικοί αποδέκτες, αλλά άτομα που συμμε­τέχουν ενεργά στη μάθηση τους. Φέρνουν μέσα στις τάξεις τις προϋπάρχουσες αντιλήψεις και ιδέες τους.
• Τα κίνητρα. Ο μαθητής εμπλέκεται σε μια ενεργητική διαδικασία μάθησης, η οποία εμπεριέχει την κατασκευή του νοήματος (και της σημασίας) των πραγμάτων μέσα από διαπροσωπική συζήτηση και επικοινωνία.
• Η εφαρμογή της προσωποκεντρικής θεωρίας (Rogers). Η γνώση δεν είναι απόλυτα αντικειμενική. Μπορεί να αξιολογηθεί από το άτομο με βάση το βαθμό που ταιριάζει στην εμπειρία του και είναι συναφής με άλλες πτυ­χές της γνώσης του.
• Η παρουσίαση της νέας ενότητας. Κάθε εκπαιδευτικός έχει μια προσωπική παιδαγωγική θεώρηση. Αυτή μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο  με  τον  οποίο   αλληλεπιδρά   με   τους   μαθητές  μέσα  στη   σχολική  τάξη.
• Η μέθοδος  Project. Η διδασκαλία δεν είναι μόνο μετάδοση των γνώσεων, αλλά περι­λαμβάνει και την οργάνωση και το σχεδιασμό προγραμμάτων μέσα στην τάξη τα οποία προωθούν τη μάθηση.
• Εφαρμογές της μεθόδου project. Το αναλυτικό πρόγραμμα δεν είναι μόνο η διδακτέα ύλη, αλλά ένα σχέδιο έργων μάθησης, υλικών και πηγών μέσα από τα οποία οι μαθητές κατασκευάζουν τη γνώση.

Ως συμπέρασμα, ο κάθε Δάσκαλος, όπως και ο κάθε Μαθητής, είναι μοναδικός. Χωρίς ακόμα να το ξέρει, ο κάθε "πομπός πληροφοριών" εξειδικεύεται σε μια διδακτική ομάδα, που εξαρτάται, από την εμπειρία του, την εκπαίδευσή του και την κλήση του σε συγκεκριμένους αποδέκτες (αρχάριοι/προχωρημένοι, παιδιά/ενήλικοι, φροντιστηριακή εκπαίδευση/ιδιαίτερα).

Κάθε μάθημα είναι ένα ταξίδι, μέχρι να συναντηθούν οι γνώσεις πομπού και δέκτη και να γίνουν μία.

06/11/2012

Μαρίνου Χριστίνα - Χαρά©

Αγγλικά... προβλήματα!

Υπάρχουν κάποιες εκφράσεις/λέξεις που όταν τις ακούμε μας φαίνονται λάθος, αλλά όμως μπορεί να είναι σωστές. Θα προσπαθήσω να παραθέτω σιγά σιγά κάποια από αυτά τα παραδείγματα. Ας αρχίσω με την πιο συχνή παρεξήγηση στην  αγγλική γλώσσα.

Let, Let's, Lets.

Όταν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε το ρήμα επιτρέπω, χρησιμοποιούμε το "let", του οποίου το τρίτο ενικό πρόσωπο γίνεται "lets". π.χ. "My mother lets me drive her car.". Όσο λάθος κι αν ακούγεται κ ακόμα κ αν στα καθημερινά αγγλικά αντικαταστείται από την έκφραση "My mother let me drive her car." είναι σωστό να το χρησιμοποιήσουμε με την πρώτη μορφή του.

Το "let's" σημαίνει "let us" και χρησιμοποιείται όταν θέλουμε να δηλώσουμε προτροπή. π.χ. "Let's go!".

Άσθμα

Το άσθμα είναι μία από τις παθήσεις που τις τελευταίες δεκαετίες προσβάλλει όλο και περισσότερα παιδάκια. Είναι χρόνια πάθηση και χαρακτηρίζεται από περιοδικές κρίσεις παροξυσμικής δύσπονιας, βήχα και αδυναμία αναπνοής. 

Η κρίση άσθματος προκαλείται όταν οι αναπνευστικές οδοί που οδηγούν στους πνεύμονες, συστέλλονται και εμποδίζουν τη διέλευση του οξυγόνου. Επειδή οι αεραγωγοί συστέλλονται, το άτομο θα πρέπει να κάνει μεγαλύτερη προσπάθεια ώστε να ωθήσει τον άερα μέσ από αυτούς, με αποτέλεσμα, αυτό να δυσκολεύει την αναπνοή. Καθώς ο αέρας πιέζεται να διέλθει μέσα από τους αεραγωγούς, δημιουργεί έναν ιδιαίτερο ήχο που βηματοδοτεί τη δύσπνοια.

Οι κρίσεις άσθματος μπορούν να είναι τρομακτικές, τόσο για το παιδί, όσο και για τους γονείς του. Το άγχος και η αναστάτωση που προκαλείται από τη δύσπνοια είναι πιθανό να κάνει την κρίση ακόμα χειρότερη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αναπνοή γίνεται τόσο δύσκολη, που εμφανίζονται επιπλέον σωματικά συμπτώματα, όπως εφίδρωση, αύξηση των καρδιακών παλμών και μελάνιασμα του προσώπου και των χειλιών (σε πιο ακραίες περιπτώσεις), εξαιτίας της έλλειψης οξυγόνου.

Ένα από τα πιο δύσκολα ερωτήματα σχετικά με το άσθμα είναι γιατί η πάθηση αυτή προσβάλλει όλο και περισσότερα παιδιά τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ορισμένοι ερευνητές υποθέτουν ότι η αιτία είναι τα αυξημένα επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι παθολόγοι εξακριβώνουν περιπτώσεις άσθματος, οι οποίες στο παρελθόν δεν ήταν δυνατόν να διαγνωστούν με ακρίβεια. Τέλος, άλλοι υποστηρίζουν ότι η έκθεση σε παράγοντες που προκαλούν την εμφάνιση άσθματος, όπως η σκόνη, έχει αυξηθεί, καθώς συγκριτικά με το παρελθόν, όλο και περισσότερα κτήρια είναι προστατευμένα από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες και έτσι, δε γίνεται ανανέωση του αέρα μέσα στο σπίτι.

Σε τελική ανάλυση, έμμεσο ρόλο ίσως παίζει και το χαμηλό κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο της οικογένειας. Τα παιδιά που ζουν σε συνθήκες πενίας πάσχουν από άσθμα με μεγαλύτερη συχνότητα, συγκριτικά με άλλα παιδιά, πιθανώς εξαιτίας ανεπαρκούς ιατρικής περίθαλψης και ανθυγιεινών συνθηκών διαβίωσης. Για παράδειγμα, συγκριτικά με τα παιδιά εύπορων οικογενειών, τα παιδιά που ζουν σε συνθήκες πενίας είναι πιθανότερο να εκτεθούν σε παράγοντες που συνδέονται με την εμφάνιση άσθματος, όπως έντομα που ζουν στη σκόνη, κόπρανα και τμήματα σώματος κατσαρίδων, αλλα και κόπρανα και ούρα ζώων.

Άγχος αποχωρισμού και Άγχος του ξένου.

Το "άγχος του ξένου" είναι η επιφυλακτικότητα και η συστολή που εκδηλώνει, όταν έρθει αντιμέτωπο με ένα πρόσωπο που δε γνωρίζει. Αυτό το άγχος εμφανίζεται στο δεύτερο μισό του πρώτου έτους. 
Γι αυτό, είναι υπεύθυνη η εγκεφαλική ανάπτυξη και οι αυξημένες γνωστικές ικανότητες του βρέφους. Καθώς η μνήμη αναπτύσσεται, το βρέφος είναι σε θέση να ξεχωρίζει τα άτομα που γνωρίζει από αυτά που δεν του είναι οικεία. Οι ίδιες γνωστικές ικανότητες που επιτρέπουν στο βρέφος να αντιδρά θετικά στα άτομα που γνωρίζει, του δίνουν τη δυνατότητα να αναγνωρίζει τα άγνωστα άτομα. Επιπλέον, μεταξύ 6 και 9 μηνών, το βρέφος αρχίζει την προσπάθειά του να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του, μία προσπάθεια που προσδοκά και να προβλέπει γεγονότα. Όταν συμβεί ένα γεγονός που δεν το περιμένει, όπως η παρουσία ενός άγνωστου προσώπου, τότε το βρέφος αισθάνεται φόβο, πιθανότατα, χωρίς να γνωρίζει γιατί.

Αν και το "άγχος του ξένου" είναι φαινόμενο κοινό σε όλα τα βρέφη μετά τους 6 μήνες, οι διαφορές από βρέφος σε βρέφος είναι σημαντικές. Ορισμένα μωράκια, κυρίως αυτά που έχουν πολλές εμπειρίες με άγνωστα πρόσωπα, παρουσιάζουν μειωμένα επίπεδα άγχους συγκριτικά με αυτά που οι εμπειρίες τους είναι με ανοίκια πρόσωπα είναι περιορισμένες. Επίσης, οι αντιδράσεις τους είναι διαφορετικές, ανάλογα με το άτομο με το οποίο έρχονται σε επαφή. Για παράδειγμα, τα βρέφη τείνουν να δείχνουν λιγότερο άγχος όταν έρχονται σε επαφή με γυναίκες, παρά με άνδρες. Επιπλέον, αντιδρούν πολύ πιο θετικά σε άγνωστα παιδιά, παρά σε άγνωστους ενήλικες, πιθανώς διότι το μέγεθος του σώματος των παιδιών προκαλεί λιγότερο φόβο.

Το άγχος αποχωρισμού, από την άλλη, είναι ο δυσφορία που εκδηλώνει το βρέφος, όταν απομακρύνεται από το πρόσωπο που συνήθως το φροντίζει. Το άγχος αποχωρισμού, το οποίο είναι επίσης διαπολιτισμικά καθολικό, αρχίζει περίπου τον 7ο με 8ο μήνα, φτάνει στο αποκορύφωμά του περίπου στους 14 μήνες και μετά μειώνεται. Το άγχος αποχωρισμού αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στους ίδιους λόγους, όπως και στην περίπτωση του "άγχους του ξένου". Οι συνεχώς αναπτυσσόμενες γνωστικές δεξιότητες επιτρέπουν στο βρέφος να θέτει εύλογα ερωτήματα, στα οποία όμως το νεαρό της ηλικίας δεν τουν επιτρέπει να απαντήσει: "Γιατί φεύγει η μαμά μου;", "Πού πηγαίνει;", "Θα επιστρέψει ποτέ;"

Το "άγχος του ξένου" και το άγχος αποχωρισμού αντανακλούν τη σημαντική πρόοδο του παιδιού στις κοινωνικές του δεξιότητες. Αντικατοπτρίζουν τόσο τη γνωστική του πρόοδο όσο και την εμφάνιση των συναισθηματικών και κοινωνικών δεσμών ανάμεσα σε αυτό και το πρόσωπο που το φροντίζει.

Ασφάλεια των παιδιών στο Διαδίκτυο.

Είναι γεγονός ότι η πιο πρόσφατη απειλή για την ασφάλεια των παιδιών σχολικής ηλικίας προέρχεται από το Διαδίκτυο. Αν και πολλοί ισχυρίζονται, με διάθεση υπερβολής, ότι το Διαδίκτυο κατακλύζεται από πορνογραφικό υλικό και από άτομα που παρενοχλούν τα παιδιά, η πραγματικότητα είναι ότι οι πληροφορίες που διατίθεται στο internet, πολλές από τις οποίες είναι όντως χρήσιμες, θεωρούνται από πολλούς γονείς ακατάλληλες για παιδιά.

Παρόλο που οι ειδικοί στο σχεδιασμό ηλεκτρονικού λογισμικού έχουν κατασκευάσει προγράμματα που εμποδίζουν την πρόσβαση σε ιδιαίτερες σελίδες του Διαδικτύου, οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν ότι η ασφαλέστερη προφύλαξη είναι η στενή γονεϊκή εποπτεία. Οι γονείς θα πρέπει να προειδοποιήσουν τα παιδιά τους να μην παρέχουν ποτέ προσωπικά δεδομένα, όπως ταχυδρομική διεύθυνση ή αριθμό τηλεφώνου, σε άτομα με τα οποία συναναστρέφονται σε chat, social media κτλ. Επίσης, οι γονείς δε θα πρέπει να επιτρέπουν στα παιδιά τους να συναντούν άτομα που έχουν γνωρίσει στο internet, τουλάχιστον χωρίς την παρουσία ενός από τους δύο γονείς. 

Δεν υπάρχουν ακόμη διαθέσιμα αποτελέσματα ερευνών που να δείχνουν τους πραγματικούς κινδύνους της έκθεσης στο Διαδίκτυο. Ωστόσο, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και οι γονείς θα πρέπει να παρέχουν οδηγίες στα παιδιά για το πώς να χρησιμοποιούν αυτό το νέο μέσο. Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί ότι, επειδή τα παιδιά βρίσκονται στην ασφάλεια του δωματείου τους, συνδεδεμένα μέσω του υπολογιστή τους με το Διαδίκτυο, είναι πραγματικά ασφαλή.

Σχολικός Εκφοβισμός.

Για ορισμένα παιδιά, το σχολείο αποτελεί ένα πραγματικό πεδίο μάχης, όπου ζουν με το φόβο ότι θα γίνουν θύμα κάποιου "παλληκαρά". Πολλά παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο κάθε μέρα γιατί φοβούνται ότι θα πέσουν θύμα εκφοβισμού. Επιπλέον, ο εκφοβισμός αποτελεί παγκόσμιο πρόβλημα.

Η πιο σύγχρονη μορφή εκφοβισμού χρησιμοποιεί ως μέσον το internet. Οι διαδυκτιακοί "παλληκαράδες" χρησιμοποιούν το internet για να χλευάσουν τους άλλους, να διασπείρουν φήμες και να δημοσιεύσουν παραποιημένες φωτογραφίες. Ο εκφοβισμός αυτός είναι συνήθως ανώνυμος και πολλές φορές τα θύματα δεν μπορούν να αναγνωρίσουν το θύτη, γεγονός που τα καθιστά ιδιαιτέρως ευάλωτα και απροστάτευτα. Η δημόσια φύση του διαδικτυακού εκφοβισμού κάνει το θύμα να νιώθει ταπεινωμένο, κάτι που μπορεί να έχει καταστρεπτικές επιπτώσεις.

Περίπου το 10%-15% των μαθητών εκφοβίζουν τους άλλους κάποια στιγμή στην ζωή τους. Οι μισοί από αυτούς προέρχονται από οικογένεια με ιστορικό κακοποίησης, παρακολουθούν περισσότερες τηλεοπτικές εκπομπές με βίαιες σκηνές και παρεκτρέπονται περισσότερο στο σπίτι και στο σχολείο, απ'ό,τι τα άλλα παιδιά. Όταν η συμπεριφορά τους αυτή τους δημιουργεί προβλήματα, συχνά προσπαθούν, με ψέματα, να αποφύγουν τις συνέπειες και δε δείχνουν μεταμέλεια για τις πράξεις τους. Συγκρητικά με τους συνομήλικους τους, οι "παλληκαράδες" είναι πιθανότερο, ως ενήλικες, να παραβαίνουν τους νόμους.

Τα θύματα εκφοβισμού έχουν ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Τις περισσότερες φορές είναι μοναχικά και παθητικά άτομα. Συχνά κλαίνε εύκολα και φαίνεται να μην έχουν τις κοινωνικές δεξιότητες, που είναι απαραίτητες για την αποτροπή συνθηκών εκφοβισμού. Για παράδειγμα, δεν μπορούν να αντιδράσουν με χιούμορ στο χλευασμό των συμμαθητών τους. Παρόλου που τα παιδιά με τέτοια χαρακτηριστικά τείνουν να αποτελούν συχνότερα θύματα εκφοβισμού, ακόμα και παιδιά, που δεν έχουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά, κάποια στιγμή στη σχολική τους ζωή μπορεί να πέσουν θύματα εκφοβισμού. Περίπου το 90% των παιδιών μέσης παιδικής ηλικίας αναφέρουν ότι έχουν περιστασιακά γίνει θύματα εκφοβισμού, μερικές φορές και στην προσχολική ηλικία.

Ανάπτυξη του Λόγου. Πότε το παιδί άργησε να πει τις πρώτες του λέξεις.

Σε γενικές γραμμές, το βρέφος αρθρώνει την πρώτη του λέξη γύρω στους 10-14 μήνες, κάτι όμως που μπορεί να γίνει πιο νωρίς, ακόμα και στους 9 μήνες. Οι γλωσσολόγοι διαφωνούν ως προς το πώς αναγνωρίζει κανείς ότι το βρέφος έχει εκφέρει πραγματικά την "πρώτη του λέξη". Ορισμένοι, υποστηρίζουν ότι η πρώτη πραγματική λέξη αρθρώνεται όταν το βρέφος κατανοεί το νόημα των λέξεων και μπορεί να παραγάγει έναν ήχο που μοιάζει με κάποια λέξη των ενηλίκων, όπως "μαμά", για να κοινοποιήσει την οποιαδήποτε επιθυμία του. Άλλοι γλωσσολόγοι χρησιμοποιούν αυστηρότερα κριτήρια. Υποστηρίζουν ότι "πρώτη λέξη" είναι αυτή που χρησιμοποιεί το βρέφος για να κατονομάσει με σαφή και σταθερό τρόπο ένα πρόσωπο, γεγονός ή αντικείμενο. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, η λέξη "μαμά" θεωρείται πρώτη λέξη μόνο όταν χρησιμοποιείται συστηματικά για το ίδιο πρόσωπο που το βρέφος βλέπει σε διάφορες περιστάσεις να κάνει διάφορα πράγματα και όχι όταν χρησιμοποιείται για την κατονομασία άλλων προσώπων. 

Αν και υπάρχουν διαφωνίες για το πότε αρθρώνεται η πρώτη λέξη, όλοι συμφωνούν ότι από τη στιγμή που το βρέφος αρχίζει να παράγει λέξεις, το λεξιλόγιό του αυξάνεται θεαματικά. Στην ηλικία των 15 μηνών, το λεξιλόγιο του μέσου παιδιού περιλαμβάνει 10 λέξεις και διευρύνεται σταθερά μέχρι το τέλος του σταδίου της μίας λέξης, περίπου στους 18 μήνες. Όταν συμβεί αυτό, εμφανίζεται μία απότομη αύξηση στο λεξιλόγιο. Μέσα σε ένα μήνα, σημειώνεται "έκρηξη" στη γλωσσική παραγωγή και το λεξιλόγιο του παιδιού κατά κανόνα διευρύνεται από τις 50 στις 400 λέξεις...

Η αύξηση του λεξιλογίου που παρατηρείται στην ηλικία των 18 μηνών περίπου, συνοδεύεται και από ένα ακόμα επίτευγμα. Το παιδί αρχίζει και συνδυάζει μεμονωμένες λέξεις για την κατασκευή προτάσεων με συγκεκριμένο μήνυμα. Αν και η χρονική στιγμή που το παιδί κατορθώνει για πρώτη φορά να κατασκευάσει μία πρόταση που αποτελείται από δύο λέξεις ποικίλλει, αυτό φαίνεται να συμβαίνει περίπου στους 8-12 μήνες αφού το παιδί έχει προφέρει την πρώτη του λέξη.

Διγλωσσία στη Μέση Παιδική Ηλικία.

Προσωπικά, ανήκω στην κατηγορία των δίγλωσσων ανθρώπων, μίας που το μεγαλύτερο μέρος της μαθητικής μου ζωής, το πέρασα σε αμερικάνικο έδαφος, αλλά οι ανώτατες σπουδές μου έγιναν σε ελληνικά πανεπιστήμια και στην οικογένειά μου μιλάμε σχεδόν πάντα ελληνικά. Προφανώς, λοιπόν, αυτό το θέμα ήταν από τα πρώτα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον όταν πέρασα στο τμήμα εκπαίδευσης και αγωγής στην προσχολική ηλικία. 

Η διγλωσσία, η χρήση περισσότερων της μίας γλωσσών, γίνεται ένα όλο και πιο σύνηθες φαινόμενο.
Το παιδί που αρχίζει το σχολείο χωρίς να γνωρίζει την επίσημη γλώσσα της χώρας στην οποία ζει, καλείται να μάθει τόσο τη διδακτέα ύλη, όσο και τη γλώσσα, στην οποία αυτή διδάσκεται. Μία προσέγγιση στην εκπαίδευση των παιδιών που δε μιλούν την επικρατούσα γλώσσα είναι η δίγλωσση εκπαίδευση, κατά την οποία αρχικά το παιδί διδάσκεται στη μητρική του γλώσσα, ενώ παράλληλα μαθαίνει και την επικρατούσα γλώσσα. Μέσω της δίγλωσσης εκπαίδευσης, ο μαθητής είναι σε θέση να αποκτήσει θεμελιώδεις γνώσεις στα βασικά μαθήματα, χρησιμοποιώντας τη μητρική του γλώσσα. Ο τελικός στόχος των περισσότερων προγραμμάτων δίγλωσσης εκπαίδευσης είναι να καταστήσουν το παιδί ικανό να παρακολουθήσει το σχολικό πρόγραμμα που διδάσκεται στην επικρατούσα γλώσσα.

Μία εναλλακτική προσέγγιση είναι η άμεση εισαγωγή των παιδιών στην επικρατούσα γλώσσα και η διδασκαλία μόνο στη γλώσσα αυτή. Κατά τους υποστηρικτές της προσέγγισης αυτής, η αρχική διδασκαλία στη μητρική γλώσσα εμποδίζει της προσπάθειες του παιδιού να μάθει τη γλώσσα της χώρας υποδοχής και επιβραδύνει την κοινωνική του ένταξη. 

Πάντως, το να γνωρίζει κανείς περισσότερες από μία γλώσσες συνεπάγεται πολλά γνωστικά οφέλη. Όταν το δίγλωσσο άτομο αξιολογεί μία κατάσταση, έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει περισσότερα γλωσσικά μέσα, με αποτέλεσμα να αυηάνεται η γνωστική του ευελιξία. Μπορεί να επιλύσει προβλήματα με μεγαλύτερη δημιουργηκότητα και επιτυχία. Επίσης, όταν οι μαθητές που δεν ομιλούν την επικρατούσα γλώσσα διδάσκονται στη μητρική τους γλώσσα, εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης. 

Έχει επίσης βρεθεί ότι οι δίγλωσσοι μαθητές έχουν καλύτερη μεταγλωσσική ενημερότητα και κατανοούν τους γλωσσικούς κανόνες πληρέστερα. Μάλιστα, έχουν υψηλότερη επίδοση σε τεστ νοημοσύνης. 

Τέλος, η διδασκαλία στη μητρική γλώσσα μπορεί να διευκολύνει τη διδασκαλία σε μία δεύτερη γλώσσα. Πολλοί εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν ότι η εκμάθηση δεύτερης γλώσσας θα πρέπει να είναι υποχρεωτική για όλα τα παιδιά του δημοτικού σχολείου, πράγμα που είναι γεγονός στη χώρα μας. 

Σε πολλές χώρες παρατηρείται το φαινόμενο της συνύπαρξης περισσότερων από μία γλωσσών. Στην Αμερική τα Ισπανικά είναι πρώτη γλώσσα σε πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Στον Καναδά, οι περισσότεροι κάτοικοι μιλούν άπταιστα Αγγλικά και Γαλικά. Στο Βέλγιο υπάρχουν δύο επίσημες γλώσσες, τα Γαλλικά και τα Φλαμάνδικα κ.τ.λ.

Θα σας φανεί εντυπωσιακό το πόσο εύκολα τα παιδιά των 4 ετών και πάνω, αρχίζουν να αναπαράγουν αγγλικές λέξεις, στα μαθήματά μας, σε μία προσπάθεια μίμησης. Είμαι της άποψης ότι όσο πιο πολύ τους μιλάς στην ξένη γλώσσα, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνουν, ακόμα κι αν δεν έχουν λεξιλόγιο. 
Ας μην ξεχνάμε πώς έφτασαν στο σημείο να κατακτήσουν τη μητρική τους. Επίσης, να σας πληροφορήσω, ότι όταν πρώτη φορά χρειάστηκε να εισαχθώ σε αγγλόφωνο σχολείο, οι γνώσεις μου στα αγγλικά ήταν υποτυπώδεις. Ωστόσο, μιας και το σχολείο ήταν αμιγώς αγγλόφωνο, δεν υπήρχε κάποιος να μου... μεταφράζει. Κι όμως, μέσα σε ελάχιστους μήνες εγκληματίστηκα και η απόδοσή μου ήταν ισάξια με τα υπόλοιπα παιδιά που είχαν τη γλώσσα διδασκαλίας ως μητρική τους.

Επιθετική συμπεριφορά: Υπάρχουν "κακά" παιδιά;

Η επιθετικότητα στα παιδιά προσχολικής ηλικίας αποτελεί σύνηθες φαινόμενο, αν και οι επιθέσεις με σκοπό τον τραυματισμό άλλων παιδιών δεν είναι συχνές. Η λεκτική επιθετικότητα, οι σπρωξιές, οι κλοτσιές και άλλα είδη επιθετικότητας είναι παρόντα στην προσχολική ηλικία, αν και ο βαθμός στον οποίο εκφράζεται η επιθετικότητα αλλάζει καθώς το παιδί μεγαλώνει.

Επιθετικότητα είναι η σκόπιμη πρόκληση βλάβης σε ένα άλλο άτομο. Τα βρέφη δε συμπεριφέρονται επιθετικά. Είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι η συμπεριφορά τους έχει ως στόχο να βλάψει τους άλλους, ακόμα και όταν χωρίς τη θέλησή τους συμβαίνει αυτό. Αντίθετα, τα παιδιά προσχολικής ηλικίας εκδηλώνουν σαφή επιθετικότητα.

Στα πρώτα χρόνια της προσχολικής περιόδου, ένα μέρος της επιθετικότητας έχει ως στόχο να εξασφαλίσει ένα ευχάριστο, για το παιδί, αποτέλεσμα, όπως π.χ. το παιχνίδι ενός άλλου παιδιού. Επομένως, η επιθετικότητα δεν έχει σοβαρό περιεχόμενο, όπως φαίνεται και από τους διαπληκτισμούς, οι οποίοοι αποτελούν τυπικό χαρακτηριστικό της προσχολικής ηλικίας. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις όπου ένα παιδί δεν εμπλέκεται, τουλάχιστον περιστασιακά, σε μία επιθετική πράξη. Από την άλλη, η ακραία και παρατεταμένη επιθετικότητα αποτελεί σοβαρή αιτία ανησυχίας. Στα περισσότερα παιδιά, η επιθετικότητα μειώνεται στο τέλος της προσχολικής περιόδου, όπως επίσης μειώνονται η συχνότητα και η μέση διάρκεια των επισοδείων επιθετικής συμπεριφοράς.
Αυτό στο οποίο εν μέρει οφείλεται η μείωση της επιθετικότητας στο παιδιί είναι η αναπτυσσόμενη προσωπικότητα και η κοινωνική του ανάπτυξη. Συγκεκριμένα, μεταξύ των άλλων, το παιδί μαθαίνει να ελέγχει καλύτερα τα συναισθήματα που βιώνει. Η ικανότητα αυτή ονομάζεται συναισθηματική αυτό-ρύθμιση. Από το 2ο έτος και μετά, το παιδί είναι ικανό να μιλήσει για τα συναισθήματά του και να χρησιμοποιεί στρατηγικές για να τα ρυθμίσει. Καθώς μεγαλώνει, υιοθετεί όλο και πιο αποτελεσματικές στρατηγικές ρύθμισης και μαθαίνει να αντιμετωπίζει καλύτερα τα αρνητικά συναισθήματα.

Παρά τη συνήθη μείωση της επιθετικότητας στο μέσο παιδί, ορισμένα παιδιά συνεχίζουν να είναι επιθετικά καθ'όλη τη διάρκεια της προσχολικής περιόδου. Επιπλέον, η επιθετικότητα είναι ένα σχετικά σταθερό γνώρισμα της προσωπικότητας (τα παιδιά με τη μεγαλύτερη επιθετικότητα στην περίοδο αυτή, συνεχίζουν να είναι επιθετικά κατα τη σχολική ηλικία).

Υπάρχουν δύο είδη επιθετικότητας για τα οποία μιλάμε σε αυτές τις ηλικίες. Η Συντελεστική και η Διαπροσωπική. Η πρώτη είναι η επιθετικότητα που προκαλείται από την επιθυμία επίτευξης ενός συγκεκριμένου στόχου και η δεύτερη είναι η μη σωματική επιθετικότητα που έχει σκοπό της να προκαλέσει βλάβη στην ψυχολογική ευεξία ενός άλλου ατόμου.

Τα γενικότερα αίτια της επιθετικής συμπεριφοράς είναι η επιθετικότητα κατά τη θεωρία της κοινωνικής μάθησης , δηλαδή όταν ένα παιδάκι προσπαθεί να μιμηθεί μια επιθετική συμπεριφορά που έχει παρακολουθήσει στο παρελθόν, η παρακολούθηση της τηλεοπτικής βίας, που είναι υπερβολικά σύνηθες φαινόμενο στις εποχές μας και άλλα.

Τρόποι για μείωση της επιθετικότητας

• Προσφέρουμε ευκαιρίες στο παιδί προσχολικής ηλικίας να παρατηρεί άλλους που συμπεριφέρονται με συνεργατικό και θετικό κοινωνικό τρόπο.
• Δεν παραβλέπουμε την επιθετική συμπεριφορά.
• Δείχνουμε στο παιδί προσχολικής ηλικίας πώς να επινοεί εναλλακτικές ερμηνείες για τη συμπεριφορά των άλλων.
• Ελέγχουμε τα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθεί το παιδί, ιδιαιτέρως όσα περιέχουν βίαιες σκηνές.
• Βοηθούμε το παιδί προσχολικής ηλικίας να κατανοήσει τα συναισθήματά του.
• Εκπαιδεύουμε το παιδί στον ηθικό συλλογισμό και αυτοέλεγχο. 

Επίσης, θα ήθελα να αναφερθώ στη Διαταραχή ελλειματικής προσοχής-υπερκινητικότητας που έχει κάποιες επιθετικές συμπεριφορές, οι οποίες σπάνια βέβαια γίνονται εσκεμένα. Δεν υπάρχει απλό τεστ για την αναγνώριση του ΔΕΠ-Υ, ωστόσο υπολογίζεται ότι το ποσοστό των παιδιών κάτω των 18 μηνών με ΔΕΠ-Υ είναι περίπου 3-7%. Μη φοβάστε να εξετάσετε τα παιδιά σας από ειδικούς ιατρούς. Προσωπικά, θεωρώ ότι η εξέταση από λογοθεραπευτή και εργοθεραπευτή είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ, για να είναι όλοι οι γονείς σίγουροι για τις συμπεριφορές των παιδιών τους και την καλύτερη επιλογή εκπαίδευσης.

Τέλος, να προσθέσω κάτι, το οποίο, περιέργως παρατηρείται σε μεγάλο βαθμό ακόμα και σήμερα. Πρόκειται για τη δηλητηρίαση από μόλυβδο, που προκαλείται κυρίως από τα οικοδομικά υλικά σχολείων/σπιτιών και σχετίζεται με την επιθετική συμπεριφορά. Για να βεβαιωθείτε, μιλήστε με τον παιδίατρό σας για να σας γράψει μία απλή εξέταση αίματος.

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ).

Η διαταραχή που κανένας δε γνώριζε πριν από μόλις μερικές δεκαετίες, η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας ή ΔΕΠ-Υ, χαρακτηρίζεται από αδυναμία συγκέντρωσης, παρορμητικότητα, χαμηλά επίπεδα ανοχής στη ματαίωση και σε γενικές γραμμές, ακατάλληλη δραστηριότητα. Όλα τα παιδιά παρουσιάζουν κάποια στιγμή τα γνωρίσματα αυτά, όμως για τα παιδιά που έχουν διαγνωσθεί με ΔΕΠ-Υ, η συμπεριφορά αυτή είναι συνήθης και δυσκολεύει τη λειτουργικότητά τους στο σπίτι και το σχολείο.

Γενικά είναι δύσκολο να διακρίνουμε τα παιδιά που απλώς εμφανίζουν υψηλά επίπεδα δραστηριότητας από τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ.
Οι πιο συνηθισμένες ενδείξεις της ΔΕΠ-Υ είναι:

• Διαρκής δυσκολία στην ολοκλήρωση ενός έργου, στην εφαρμογή οδηγιών και στην οργάνωση του έργου.
• Αδυναμία παρακολούθησης ενός τηλεοπτικού προγράμματος από την αρχή μέχρι το τέλος.
• Συχνές διακοπές της ροής του λόγου τών άλλων ή αδιάκοπη ομιλία.
• Τάση να αρχίζει κάτι αμέσως, χωρίς πρώτα να έχει ακούσει όλες τις οδηγίες.
• Δυσκολία στο να περιμένει ή να κάθεται ακίνητο.
• Νευρικότητα στις κινήσεις.

Επειδή δεν υπάρχει ένα απλό τεστ για την αναγνώριση της ΔΕΠ-Υ, δε γνωρίζουμε ακριβώς το ποσοστό των παιδιών που έχουν αυτή τη διαταραχή. Οι περισσότερες έρευνες υπολογίζουν ότι το ποσοστό των παιδιών κάτω των 18 μηνών με ΔΕΠ-Υ είναι περίπου 3%-7%. Μόνο ένας εκπαιδευμένος κλινικός μπορεί να προβεί σε ακριβή διάγνωση, αφού πρώτα αξιολογήσει το παιδί και πάρει συνεντεύξεις από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς.

Η θεραπεία των παιδιών με ΔΕΠ-Υ έχει αποτελέσει αντικείμενο σημαντικών διχογνωμιών μεταξύ των ειδικών. Επειδή σχετικές έρευνες έχουν βρει ότι η χορήγηση φαρμακευτικών σκευασμάτων, όπως το Ritalin ή το Dexadrine (που περιέργως, είναι διεγερτικά), μπορεί να μειώσει το επίπεδο δραστηριότητας των υπερκινητικών παιδιών, πολλοί ιατροί συνταγογραφούν ελεύθερα τα σκευάσματα αυτά.

Αν και, σε πολλές περιπτώσεις, οι ουσίες αυτές είναι αποτελεσματικές, αυξάνοντας το εύρος προσοχής και τη συμμόρφωση των παιδιών, σε άλλες περιπτώσεις οι παρενέργειες (νευρικότητα, μειωμένη όρεξη, κατάθλιψη κ.τ.λ.) είναι σημαντικές και οι μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία των παιδιών δεν είναι ακόμη γνωστές. Είναι επίσης, αλήθεια ότι παρόλο που αυτά τα φαρμακευτικά σκευάσματα βελτιώνουν τη σχολική επίδοση βραχυπρόθεσμα, τα ευρήματα σχετικά με το αν υπάρχει μακροπρόθεσμη βελτίωση είναι ανάμεικτα. Μάλιστα, ορισμένες έρευνες δείχνουν ότι έπειτα από μερικά χρόνια, τα παιδιά που πήραν φαρμακευτική αγωγή για τη θεραπεία της ΔΕΠ-Υ δεν εμφανίζουν καλύτερες σχολικές επιδόσεις από τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ που δεν έλαβαν καμία φαρμακευτική αγωγή. Παρ'όλα αυτά, οι φαρμακευτικές ουσίες συνταγογραφούνται με συχνότητα που συνεχώς αυξάνεται.

Εκτός από τη χορήγηση φαρμακευτικών ουσιών, μια διαφορετική προσέγγιση στη θεραπεία, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί εκπαιδεύονται σε τεχνικές βελτίωσης της συμπεριφοράς του παιδιού, με τη χρήση κυρίως της επιβράβευσης (όπως οι έπαινοι) για την επιθυμητή συμπεριφορά. Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να αυξήσουν τις δομημένες ομαδικές δραστηριότητες στην τάξη και να χρησιμοποιούν άλλες τεχνικές διαχείρισης της τάξης, για να βοηθήσουν το παιδί με ΔΕΠ-Υ, το οποίο συναντά σοβαρές δυσκολίες στη διεκπεραίωση έργων με ελλιπή δομή.

Τέλος, επειδή ορισμένες έρευνες έχουν δείξει συνάφεια ανάμεσα στη ΔΕΠ-Υ και στη διατροφή, κυρίως τη διατροφή υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά οξέα και προσθετικές ουσίες, μερικές φορές συνιστάται η αλλαγή στη διατροφή. Ωστόσο, οι διατροφικές θεραπείες δεν είναι επαρκείς από μόνες τους.

Φτιάξτε τη δική σας οικολογική πλαστελίνη.

Προσωπικά έχω μία δική μου συνταγή πλαστελίνης - playdough, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από παιδάκια οποιασδήποτε ηλικίας, μιας που είναι άκακη, ακόμα και αν το παιδί αρχίσει να την... μασουλάει. 
Ωστόσο, θα πρέπει να προσέξετε, μεγαλώνοντας το παιδί, να του εξηγήσετε ότι κάτι τέτοιο είναι απαγορευτικό για τις πλαστελίνες που κυκλοφορούν στο εμπόριο.

Η Συνταγή: 
3 κούπες αλεύρι
4 κουταλιές κρεμόριο
2 κουταλιές λάδι
1 κούπα αλάτι
2 κούπες καυτό νερό
Χρώμα της αρεσκείας σε χρώμα ζαχαροπλαστικής
Μυρωδικά της αρεσκείας σας (διαλέξτε ένα): κανέλα, καφές, σοκολάτα, τζίντζερ, τριμμένο γαρύφαλλο, ρίγανη, μοσχοκάρυδο, βασιλικός.

Τα πλάθετε όλα μαζί και τα βάζετε σε βαζάκια της επιλογής σας, για όταν θα θέλετε να αρχίσετε το δημιουργικό παιχνίδι με τα μικρούλια σας.

Ο σιωπηλός κίνδυνος: Δηλητηρίαση από μόλυβδο.

Σύμφωνα με υπολογισμούς, πάνω από 14 εκατομμύρια παιδιά διατρέχουν τον κίνδυνο δηλητηρίασης, εξαιτίας της έκθεσής τους σε πολύ υψηλά, πιθανώς τοξικά επίπεδα μολύβδου. Αν και υπάρχουν σήμερα αυστηρότεροι νομικοί περιορισμοί για το επίπεδο μολύβδου στις βαφές και τη βενζίνη, ο μόλυβδος εξακολουθεί να ανευρίσκεται σε τοίχους και πλαίσια παραθύρων, κυρίως στα πιο παλιά σπίτια, όπως και στη βενζίνη, στα είδη κεραμικής, στους σωλήνες που έχουν συγκολληθεί με μόλυβδο, ακόμη και στη σκόνη και το νερό. Τα άτομα που ζουν σε περιοχές υψηλής περιβαλλοντικής μόλυνσης, η οποία οφείλεται στις εκπομπές ρύπων από αυτοκίνητα και φορτηγά, είναι επίσης πιθανό να είναι εκτεθειμένα σε υψηλά ποσοστά μολύβδου. Η δηλητηρίαση από μόλυβδο αποτελεί την πιο επικίνδυνη απειλή στην υγεία των παιδιών ηλικίας κάτω των 6 ετών. 

Ακόμη και πολύ μικρές ποσότητες μολύβδου μπορούν να επιφέρουν μόνιμες βλάβες στα πδιιά. Η έκθεση στο μόλυβδο έχει συνδεθεί με χαμηλότερα επίπεδα νοημοσύνης, με προβλήματα στην επεξεργασία λεκτικών και ακουστικών πληροφοριών και με υπερκινητικότητα και διάσπαση προσοχής. Στα παιδιά σχολικής ηλικίας τα υψηλά επίπεδα μολύβδου έχουν συνδεθεί με υψηλά επίπεδα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, όπως επιθετικότητα και παραβατικότητα. Σε περιπτώσεις πολύ υψηλής έκθεσης, η δηλητηρίαση από μόλυβδου μπορεί να οηδηγήσει ακόμα και σε θάνατο.

Τα παιδιά από φωχές οικογένεις είναι διιατέρως ευάλωτα στη δηλητηρίαση από μόλυβδο και οι επιπτώσεις είναι συνήθως χειρότερες συγκριτικά με παιδιά που μεγαλώνουν σε πιο ευκατάστατο περιβάλλον. Τα παιδιά που ζουν σε οικονομικά αντίξοες συνθήκες είναι πιθανότερο να μένουν σε σπίτια που η βαφή στους τοίχους περιέχει μόλυβδο ή να ζουν σε αστικές περιοχές με έντονα κυκλοφοριακά προβλήματα και με υψηλά επίπεδα μολύβδου στην ατμόσφαιρα. Παράλληλα, πολλές οικογένειες σε τέτοιες περιοχές είναι πιθανό να είναι λιγότερο σταθερές και οι γονείς να μην είναι σε θέση να προσφέρουν ευκαιρίες ψυχοπνευματικών ερεθισμάτων στα παιδιά τουος, κάτι που πιθανώς να αντιστάθμιζε ορισμένα από τα γνωστικά προβλήματα που οφείλονται στη δηλητηρίαση από μόλυβδο. Κατά συνέπεια, η δηλητηρίαση αυτή είναι ιδιαίτερα επιβλαβής στα παιδιά οικογενειών χαμηλού οικονομικού επιπέδου.

Γραμμωμένο σώμα; 3 σύμμαχοι και… 9 μυστικά

Σύμφωνα με διεθνείς διατροφικούς οργανισμούς, η αθλητική απόδοση καθώς και αποκατάσταση από την άσκηση, ενισχύονται μέσω της σωστής διατροφής…

Γράφει η Μπαλαμώτη Δ. Χριστίνα, MSc κλινική διαιτολόγος – Διατροφολόγος του ΠΟΛΥΙΑΤΡΕΙΟΥ ΙΑ.ΣΥ

Οι 3 σύμμαχοι για γράμμωση

Υδατάνθρακες και πρωτεΐνες: Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να καλύπτονται καθημερινά οι ενεργειακές ανάγκες των ατόμων που αθλούνται καθώς και οι ανάγκες τους σε μακροθρεπτικά συστατικά (κυρίως υδατάνθρακες και πρωτεΐνες), έτσι ώστε να διατηρείται σταθερό το βάρος, να αναπληρώνεται το γλυκογόνο στους μύες και να διορθώνονται οι τραυματισμοί που προκαλούνται στους μύες κατά τη διάρκεια της άσκησης.

Λίπος: Σημαντική είναι επίσης και η πρόσληψη λίπους, έτσι ώστε να εφοδιάζεται ο οργανισμός με τα απαραίτητα λιπαρά οξέα (τα οποία δεν μπορεί να συνθέσει μόνο του το σώμα μας και βασίζεται στη πρόσληψή τους μέσω της τροφής) και τις λιποδιαλυτές βιταμίνες ( Α,D,E,K ).

Ενυδάτωση: Εκτός από την πρόσληψη τροφής, εξίσου σημαντική είναι και η ενυδάτωση. Τόσο η τροφή όσο και τα υγρά θα πρέπει να λαμβάνονται πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της άσκησης, ώστε να εξασφαλίζεται η βέλτιστη συγκέντρωση γλυκόζης στο αίμα κατά τη διάρκεια της άσκησης, η μέγιστη δυνατή αθλητική απόδοση και η ταχύτατη αποκατάσταση των μυϊκών τραυματισμών.

Πιο συγκεκριμένα, για την επίτευξη καλύτερης αθλητικής απόδοσης και κατ’ επέκτασιν γράμμωσης οι στόχοι είναι οι εξής:

1. Επαρκής κατανάλωση θερμίδων σε ημερήσια βάση. Χαμηλή θερμιδική πρόσληψη μπορεί να προκαλέσει απώλεια μυϊκού ιστού, γρήγορη καταπόνηση και αργή μυϊκή αποκατάσταση μετά την άσκηση.

2. Επαρκής πρόσληψη υδατανθράκων (6 έως 10γρ. ανά κιλό σωματικού βάρους). Οι υδατάνθρακες συντελούν στη διατήρηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα εντός φυσιολογικών ορίων. Ειδικά το προασκητικό γεύμα ( το οποίο λαμβάνεται 3 ώρες πριν την άσκηση) πρέπει να είναι πολύ πλούσιο σε υδατάνθρακα ώστε να εξασφαλίζεται η γρήγορη παροχή ενέργειας στους μύες κατά την προπόνηση. Κατά τη διάρκεια της άσκησης ο οργανισμός ¨καίει¨ κυρίως υδατάνθρακα διότι το λίπος αποτελεί ¨αργό καύσιμο¨ ενώ το σώμα χρειάζεται γρήγορη παροχή ενέργειας. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό το προασκητικό γεύμα να είναι υδατανθρακικό (πχ. ρύζι, γεμιστά, μακαρόνια) έτσι ώστε να επιτυγχάνεται καλύτερη απόδοση στην άσκηση.

3. Επαρκής πρόσληψη πρωτεΐνης (1,2 έως 1,7γρ. ανά κιλό σωματικού βάρους). Αυτή η πρωτεϊνική πρόσληψη μπορεί άνετα να επιτευχθεί μέσω της διατροφής χωρίς τη χρήση συμπληρωμάτων. Το μετασκητικό γεύμα πρέπει να είναι κυρίως πρωτεϊνικό έτσι ώστε να αναπληρώνονται οι μυϊκές απώλειες και τραυματισμοί που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της άσκησης. Για όσους επιθυμούν ταυτόχρονα να κάψουν λίπος και να χάσουν βάρος καλό είναι το μετασκητικό γεύμα να γίνεται 1 ώρα μετά το πέρας της προπόνησης ώστε στο διάστημα αυτό, που έχει εξαντληθεί το γλυκογόνο στους μύες να αναγκαστεί ο οργανισμός να χρησιμοποιήσει τις εφεδρείες του λίπους. Για όσους δεν επιθυμούν την απώλεια βάρους μπορούν μέσα στα πρώτα 30 λεπτά από το τέλος της άσκησης να πάρουν γεύμα με πρωτεΐνη και υδατάνθρακα ( περίπου 1,0 με 1,5γρ. ανά κιλό σωματικού βάρους) και από εκεί και μετά κάθε 2 ώρες για 4-6 ώρες.

4. Η ημερήσια πρόσληψη λίπους θα πρέπει να είναι από 20 έως 35% της συνολικής διατροφικής πρόσληψης. Κατανάλωση χαμηλότερου ποσοστού λίπους από 20% δεν βοηθάει στην αθλητική απόδοση ή στην πιο γρήγορη απώλεια λίπους. Το λίπος αποτελεί πηγή ενέργειας, λιποδιαλυτών βιταμινών και απαραίτητων λιπαρών οξέων και είναι σημαντική διατροφική παράμετρος της διατροφής των αθλητών.

5. Όχι στις δίαιτες: Οι αθλητές που χρησιμοποιούν ακραίες δίαιτες για ταχύτερη απώλεια βάρους με περιορισμό μίας ομάδας ή πολλών ομάδων τροφίμων, βρίσκονται σε κίνδυνο εμφάνισης ελλείψεων θρεπτικών συστατικών.

6. Η σωστή ενυδάτωση πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την προπόνηση είναι πολύ σημαντική για την επίτευξη βέλτιστης αθλητικής απόδοσης. Κάθε 20 λεπτά ενδιάμεσα της άσκησης καλό είναι οι αθλητές να φροντίζουν να ενυδατώνονται ενώ ο κανόνας για μετά την άσκηση είναι 450-675ml υγρών για κάθε 0,5kg που χάνεται κατά τη διάρκεια της άσκησης.

7. Το κατάλληλο σνακ: Μια ώρα πριν την άσκηση πρέπει να υπάρχει ένα μικρό γεύμα (για παράδειγμα φρούτο, μπάρα, κλπ.) με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες ώστε να διατηρούνται τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα σε φυσιολογικά επίπεδα και να αποτραπεί η εμφάνιση υπογλυκαιμίας κατά την άσκηση.

8. Συμπληρώματα υπό προυποθέσεις : Γενικά, όταν η διατροφή των αθλητών είναι ισορροπημένη δε χρειάζεται λήψη συμπληρωμάτων διατροφής. Πιθανότατα να χρειάζεται πολυβιταμινούχο συμπλήρωμα μόνο αν ο αθλητής ακολουθεί υποθερμιδική διατροφή ή είναι άρρωστος ή έχει κάποια ειδική έλλειψη (για παράδειγμα έλλειψη σιδήρου σε αναιμία ).

9. Η χρήση εργογόνων βοηθημάτων θα πρέπει να γίνεται κατόπιν αυστηρής αξιολόγησης του σκευάσματος και των αναγκών του αθλητή. 

Από το iasy.gr