Γυμναστήριο: ομαδικά τμήματα, αερόβια, αντιστάσεις, ελεύθερα βάρη...

Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να γυμνάζεται. Όποτε δεν ήμουν γραμμένη σε κάποια ομάδα μπάσκετ, ήμουν πάνω σε ένα ποδήλατο από το πρωί ως το βράδυ. Ήμουν από τα τυχερά εκείνα παιδιά που μεγάλωσαν στην επαρχία. Κάποια χρόνια της ζωής μου τουλάχιστον, γιατί με πατέρα στρατιωτικό, έχεις μεγαλώσει λίγο-πολύ παντού. 

Κάποια στιγμή, στις τελευταίες τάξεις του Γυμνασίου, είχα έναν τραυματισμό και σταμάτησα να ασχολούμαι με το μπάσκετ. Όχι όμως με τη γυμναστική. Στο Λύκειο, ήμουν στο Αμερικάνικο Λύκειο Βρυξελλών και η αγαπημένη μαθήτρια του coach Fiedler και πρώτη σε οτιδήποτε είχε σχέση με το Health Education. 
Κάποια στιγμή στα φοιτητικά μου χρόνια όμως, ήρθε η ώρα που σταμάτησα κάθε επαφή με τη γυμναστική, συνέχισα να τρώω τις ίδιες ποσότητες και το να βγαίνω με φίλους έξω και να πίνω ένα ποτάκι παραπάνω έγινε συνήθεια. Το να τρώω τις ίδιες ποσότητες είναι σημαντικό, γιατί μπορεί πάντα να τρεφόμουν καλά, αλλά όταν έχεις τέσσερις φορές την εβδομάδα προπόνηση για μπάσκετ, τότε πραγματικά ΠΡΕΠΕΙ να τρως πολύ και ποτέ δε με ανησύχισε η αδυναμία που είχα στη σοκολάτα. 
Τότε λοιπόν, πήρα πάνω από 20 κιλά. Είμαι 1.76, οπότε τα κιλά δεν άρχισαν να φαίνονται απότομα, αλλά κάποια στιγμή με κοίταξα στον καθρέφτη και δε μου άρεσε αυτό που είδα. Την αμέσως επόμενη στιγμή, ανέβηκα στη ζυγαριά και ενώ πάντα "έπαιζα" γύρω στα 70 κιλά, με είδα να πλησιάζω τα 100 και αυτό ήταν η τελευταία σφαλιάρα. 

Άρχισα να κάνω διατροφή και όχι δίαιτα, γιατί απλά θεωρώ ότι μετά από όλα αυτά που ξέρω για τη σωστή διατροφή του ανθρώπου, θα ήταν χαμένα λεφτά να πήγαινα σε διατροφολόγο, ένα κατά τ'άλλα πολύ σημαντικό επάγγελμα και έψαξα τα γυμναστήρια της περιοχής μου. Όμως, δεν είχα μάθει να γυμνάζομαι σε γυμναστήριο. Μου φαινόταν βαρετό και ανούσιο. Πήρα λοιπόν μια μπάλα και σιγά σιγά άρχισα να μαζεύω την παρέα μου. Και πήγε καλά. Αλλά μετά, χειμώνιασε, κι εγώ είχα άλλα 15 κιλά να χάσω. Οπότε άρχισα να "υποχρεώνω" τον εαυτό μου να πηγαίνει στο γυμναστήριο. Και όσο πήγαινα, τόσο πιο πολύ ανάγκη το είχα. Πήγαινα κάθε μέρα (εκτός σαββατοκύριακου) για μισή ώρα. Έκανα αερόβια άσκηση (ελλειπτικό/διάδρομος/ποδήλατο) και πραγματικά άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα αποτελέσματα. Αλλά ήξερα πάρα πολύ καλά, ότι δε φτάνει μόνο αυτό. Έπρεπε να μαζέψω τα ανακατεμένα μου μαλλιά, το ιδρωμένο μου μέτωπο και τα παραπανίσια κιλά μου και να φτάσω στην αίθουσα με τους αντιαισθητικούς "σφίχτες" που κοιτάζονται στον καθρέφτη, για να κάνω και ασκήσεις με αντιστάσεις. Όπως είπα πιο πάνω, ξέρω όλα τα "μυστικά" του fitness, οπότε το να μην πάω στα όργανα, δεν ήταν επιλογή. Έτσι, άρχισα να πηγαίνω με μισή ψυχή τρεις φορές την εβδομάδα εκεί και εννοείται ότι έγινε η μεγάλη διαφορά, γιατί όσο και να ζυγίζεσαι, τον σκοπό τον επιτυγχάνεις όταν πέφτουν οι πόντοι και όχι τα κιλά. 

Κάποια στιγμή, μία φίλη μου είπε ότι πρέπει να πάω στα ομαδικά τμήματα. Το γυμναστήριο μου έχει ομαδικά τμήματα σχεδόν κάθε ώρα της ημέρας. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν "Με φαντάζεσαι να κάνω Pilates;". Όντως, δε με φανταζόταν κανείς, πόσο μάλλον εγώ. Ωστόσο, υπήρχε ένα τμήμα Tae Bo που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Όσο να 'ναι, πάντα μου προκαλούσαν το ενδιαφέρον οι πολεμικές τέχνες. Ξεκίνησα λοιπόν να δω τι γίνεται με τα ομαδικά τμήματα. Την πρώτη μέρα πήγα σε ένα τμήμα Body Sculpt. Πραγματικά, θεώρησα το πρόγραμμα αυτό ιδανικό για όλα τα σώματα. Ελαφριές ασκήσεις με ελεύθερα βάρη. Πολλές επαναλήψεις. Μετά από 50' δεν μπορούσα να πιστέψω τον ιδρώτα που έριξα. Την επόμενη μέρα Pilates. "Χαλάρα θα είναι... Πάμε να δούμε..." είπα από μέσα μου. Ο ιδρώτας, η πειθαρχία και οι ισχυρές απαιτήσεις ήταν αυτά που μου άλλαξαν τη γνώμη... "Ρε, εδώ γίνεται δουλειά!" σκέφτηκα ενθουσιασμένη. Κοίταξα λοιπόν τα προγράμματα που έχει κάθε μέρα και άρχισα να ψάχνω πού θα πάω για να τα δοκιμάσω όλα. Το πρόγραμμα που θα ακολουθήσω φέτος το χειμώνα είναι:

• Δευτέρα: Stretching
• Τρίτη: Pilates
• Τετάρτη: Stretching
• Πέμπτη: Body Sculpt 
• Παρασκευή: Pilates

και από Γενάρη το Stretching θα αντικατασταθεί με Tae Bo και κάποιες ασκήσεις Stretching θα γίνονται στο σπίτι. Όλα αυτά, παράλληλα με τα 10χλμ ποδήλατο του Σαββατοκύριακου.
Η ερώτησή μου είναι η εξής. Όλα αυτά τα προγράμματα, θεωρούνται αερόβια ή όχι. Το Body Sculpt ας πούμε, φαντάζομαι πως δεν πρέπει να γίνεται κάθε μέρα γιατί το 80% είναι ασκήσεις με βάρη. Τα υπόλοιπα είναι ασφαλές να γίνονται κάθε μέρα; Περιλαμβάνουν πολλά τεντώματα και πολλές ασκήσεις που χρησιμοποιούν το βάρος του σώματος, οπότε δεν μπορώ να είμαι σίγουρη ακόμα. Αυτή είναι η νέα μου έρευνα λοιπόν. Έχω ρωτήσει διάφορους γυμναστές και διάφορους personal trainers ψάχνοντας να βρω τη χρυσή τομή. 
Θα μου πεις "Ρε κοπελιά, πήγαινε 3 φορές την εβδομάδα, μη μας πρήζεις!". Ναι, αλλά έχω ένα θέμα. Ηρεμώ! Η γυμναστική μου βγάζει ό,τι αρνητικό μένει μέσα μου και την έχω ανάγκη πλέον, οπότε αν μπορώ να κρατήσω αυτό το πρόγραμμα, θα το προτιμούσα. 

Τέλος πάντων, σχετικά με τα ομαδικά προγράμματα... Βρείτε ποιο σας ταιριάζει και παρακολουθήστε ΤΩΡΑ ένα τμήμα. Τα μισούσα, τα θεωρούσα χαμένο χρόνο, πίστευα ότι εγώ που είμαι πιο δυναμική δε θα άντεχα ούτε λεπτό, αλλά πραγματικά είναι θαυμάσια! Προσωπικά, δεν έχω πρόβλημα με το να ξεσηκωθώ για να πάω στο γυμναστήριο, αλλά αν βαριέστε συχνά, θα σας βοηθήσει να κρατήσετε ένα πρόγραμμα. Λίγο η παρέα που βρίσκετε εκεί, λίγο η ενέργεια που σας γεμίζει και λίγο το ότι ανήκετε πλέον σε μία ομάδα με κοινό στόχο, θα σας κρατήσουν δραστήριο/α για πάντα! Πραγματικά δεν είναι καθόλου... τρομαχτικά, όπως πίστευα! Και να θυμάστε: Γυμναζόμαστε όποτε μπορούμε, τρεφόμαστε σωστά και συχνά!