Εσύ σε τι πιστεύεις;

Εσύ σε τι πιστεύεις; Περίεργη ερώτηση ε; Ένα παιδάκι είπε ότι πιστεύει στις φράουλες. Τα περισσότερα απάντησαν ότι πιστεύουν στη "μαμά" τους ή στο "θεούλη".

Για να πω την αλήθεια με τρόμαξε το πόσο εύκολα απάντησαν, πράγμα που έδειξε το ότι το είχαν σκεφτεί από μόνα τους ότι πιστεύουν κάπου ή απλά οι τρυφεροί γονείς τους, φροντίζοντας για το δρόμο που θα ακολουθήσουν τα παιδιά τους, τους επανέλαβαν πολλές φορές το κλασσικό χριστιανικό ποιηματάκι "πιστεύουμε στο θεούλη και το γιο του το χριστούλη που θυσιάστηκε για τις αμαρτίες μας"... Κάπου εκεί φαντάζομαι θα έπρεπε να εμφανίζεται και ο "σπιρτούλης"... Τραγικό! Να χρησιμοποιούμε είδωλα στα παιδάκια από τόσο μικρά. Τρομακτικό! Αυτά εμπιστεύονται τους γονείς τους ότι θα κάνουν τις σωστές επιλογές γι αυτά και οι γονείς πατώντας σε αυτό, εκμεταλλεύονται την τυφλή υπακοή των μικρών τους για να τα μεταλλάξουν σε στρατιωτάκια μιας θρησκείας ή ενός κόμματος - δε θα πω πολιτικής πεποίθησης, γιατί δε θεωρώ ότι ο μέσος Έλληνας ψηφοφόρος της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ., είναι πολιτικά συνειδητοποιημένος. 

Και σήμερα σκεφτόμουν... Μέχρι πρότινος στην Ελλάδα, είχαμε το ΠαΣοΚ και τη ΝΔ. Μετά μπήκε και ο ΣΥΡΙΖΑ στο παιχνίδι και έφυγε αυτός ο μεγάλος πόλεμος ανάμεσα σε δύο μόνο κόμματα. Ναι, κάπως έτσι, αλλά δημιουργήθηκε και ένας άλλος "πόλεμος", μεταξύ δύο ιδεολογιών - για την ακρίβεια, μεταξύ μίας ιδεολογίας και όλων των άλλων. Το κόμμα της Χρυσής Αυγής μπήκε στη Βουλή με 19 έδρες. Αυτό θα το θεωρούσα κρυφό ανέκδοτο κάποτε, μιας που ό,τι μας έχουν πασάρει για τη Χ.Α. είναι ότι είναι κάποια παιδάκια με μπόλικες κρίσεις θυμού γιατί τους τελείωσαν τα αναβολικά. Λέγοντας "έχουν πασάρει" δε μιλάω για τα media ή τους παπάδες, αλλά για την ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα της Χ.Α. Θεωρώ αδιανόητο να "καταταγώ" σε μία ναζιστική ιδεολογία, την ίδια στιγμή που η γιαγιά μου και η θεία μου είναι μετανάστες στη Γερμανία. E, εντάξει λέω, αυτών οι οικογένειες δε θα είχαν μετανάστες και δεν μπορούν να το δουν με άλλη ματιά. Μετά έμαθα τα ποσοστά της Χ.Α. στο Δίστομο, τα Καλάβρυτα και τα Ανώγεια, περιοχές που υπέφεραν και καταστράφηκαν ολοσχερώς από ανθρώπους που τους είχαν ποτίσει με Ναζισμό τους εγκεφάλους τους. 

Έχω καταλήξει ότι στην Ελλάδα χρειαζόμαστε μόνιμα ντέρμπυ. ΠαΣοΚ vs Ν.Δ., Ολυμπιακός vs Παναθηναϊκός, Χριστιανισμός vs Οποιασδήποτε άλλης θρησκείας και το πιο φρέσκο Μπαχαλάκηδες vs Χρυσής Αυγής. Και ο Έλληνας καλείται πάντα να διαλέξει σε ποιο από τα δύο θα ενταχθεί. Οπότε πολύ απλά, δημιουργούμε στερεότυπα, ανάλογα με το κοινωνικό υπόβαθρο και την οικονομική δυνατότητα του καθενός. Έχουμε διάφορες κατηγορίες:

• Ο Αναρχικός των Μπαρ. Είναι ο άνθρωπος που είναι απλά τεμπέλης και προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του και τους γύρω του ότι έτσι κάνει επανάσταση. Μένει σε μία τρώγλη με άλλους δύο-τρεις που έχει γνωρίσει στα "στέκια" του. Πληρώνουν το νοίκι μία στις τόσες, αλλά, έχοντας ευνοηθεί πολύ από την κρίση, δε μένει στο δρόμο γιατί και ο νοικάρης σκέφτεται "Άστον μωρέ, τουλάχιστον αυτός μου τα δίνει μία φορά το τρίμηνο". Κάθε βράδυ κυκλοφορεί σε καφενεία της γειτονιάς του, ελπίζοντας ότι αν βάλει 2,5 ευρώ για την μπύρα, κάποιος θα βρεθεί να τον κεράσει άλλη μία. Χρησιμοποιεί την πρόφαση "Πάμε να πιούμε μια μπύρα να μας μείνει και το μπουκάλι". Στο τέλος της βραδιάς, αναλύει με τους άλλους δύο συγκατοίκους του, ποιο μπουκάλι κάνει καλύτερη μολότοφ, αυτό της Kaizer ή της Amstel. Αν ξυπνήσει την επόμενη μέρα, χωρίς πολύ πονοκέφαλο, μπορεί να πάει στην πορεία, μπας και βρει κι άλλους συγκατοίκους και μάθει τρόπους να καταπολεμά τα δακρυγόνα με νεράτζια και ξίδι για να το πει σε κάποια κοπέλα, που μπορεί να βρεθεί κοντά του, σε κάποιο καφενείο, ένα από αυτά τα βράδια.
• Ο Θυμωμένος Αναρχικός. Αυτοί έχουν γίνει πολύ της μόδας. Τα "κακά παιδιά". Τα παιδιά που μένουν με τη μαμά τους που δουλεύει στην εφορία και το μπαμπά τους που δουλεύει στην ΕΛ.ΑΣ., κάπου στην Αγία Παρασκευή και έχουν και δύο-τρία σπιτάκια από δώ κι από κεί. Αυτά τα παιδιά που πήγαν στις σχολές τους και δε χρειάστηκε να δουλέψουν μέχρι να πάρουν το πτυχίο. Αυτά τα παιδιά που κάποτε είδαν στο EXTRA ένα video clip των Metallica και αποφάσισαν να γίνουν μεταλλάδες, ή punkηδες, ή gothάδες, ή hiphopάδες, ή τέλος πάντων κάτι "underground". Αφήσανε μαλλιά, έκαναν tattoo, έβαλαν και ένα σκουλαρίκι και άρχισαν να κατεβαίνουν στην πλατεία Εξαρχείων, να γνωρίσουν κι άλλους ομοϊδεάτες τους. Και γνώρισαν. Και έφτασαν τα 30 και δουλεύουν στην εταιρεία του θείου τους και τρώνε και πίνουν στο σπίτι του μπάτσου-πατέρα και της διορισμένης μητέρας και κράζουν τον κόσμο που βγαίνει σε μαγαζιά και όχι στις πλατείες και κατεβαίνουν και στις πορείες και διηγούνται και αυτοί, όπως ο Αναρχικός των Μπαρ, ότι τα ρούχα τους πότισαν δακρυγόνα και ήταν... "φοβερά σήμερα στην πορεία".
• Ο Αναρχικός της Ροκ. Αυτό το είδος, μοιάζει πολύ με το προηγούμενο. Είναι τα παιδιά που μεγάλωσαν με Τρύπες και Ξύλινα Σπαθιά και νομίζουν ότι ακούν punk, οπότε πρέπει να γίνουν αναρχικοί για να μην αντιφάσκει η πολιτική πεποίθηση με τη μουσική. Όταν μένει χρόνος από τα club και τα στριπτιζάδικα, ακούν και ένα κομμάτι Γενιά του Χάους από το youtube και λένε σε αυτόν που είναι δίπλα "Πωωω... Τι θυμήθηκα τώρα!". Δεν έχουν πάει ποτέ σε πορεία και δεν τους ενδιαφέρει. 
• Ο Ανθρωπιστής-Ντου. Αυτός ο άνθρωπος υποστηρίζει φανατικά τα δικαιώματα των συνανθρώπων του, αλλά χωρίς να το καταλαβαίνει, το κάνει επιλεκτικά. Επιλέγει αυτούς που είναι πολύ κατατρεγμένοι και τα δικαιώματά τους άκρως καταπατημένα. Ένας καλός Σαμαρείτης, που προσωπικά μου θυμίζει τα αδέσποτα στην άκρη του δρόμου, που όταν βαριούνται να λιάζονται όλη μέρα, σηκώνονται και την πέφτουν στις εν κινήσει ζάντες, κάποιου περαστικού οχήματος. 
• Ο Αριστερός του Παπακωνσταντίνου. Όπως και η επιλογή στοίχων του καλλιτέχνη, η συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, αλλάζει μέρα με τη μέρα. Από το "Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία..." καταλήγουμε στο "Χαμένες αγάπες, παλιές...". Αυτός ο αριστερός κάποια στιγμή θα ερωτευτεί μία ΔΑΠίτισσα, θα θέλει να πάει κι αυτός με τα άλλα παιδάκια στη Μύκονο ή στην Αράχοβα, θα βαρεθεί να ακούει Τσακνή και θα θέλει λίγο Τερζή ή τέλος πάντων θα πάρει πτυχίο. Εκεί τελειώνει και η επαφή του με την Κ.Ν.Ε. και την Π.Κ.Σ..
• Ο Αριστερός του ΠαΣοΚ. Σοσιαλιστής από τα γεννοφάσκια του, oύτε έχει ακούσει ποτέ τον Robert Owen ή τον Charles Fourier, αλλά κάτι τέτοιο δε μας ενοχλεί αφού ξέρει τους Παπανδρέου και το Βενιζέλο. Πριν είκοσι χρόνια, επί ΠαΣοΚ και μέσω ρουσφετιού, είχε διοριστεί η μάνα του καθαρίστρια στο Δήμο Περιστερίου, οπότε θα ψηφίζει ΠαΣοΚ μέχρι να πεθάνει.
• Ο Κομμουνιστής του Κ.Κ.Ε. Ούτε τι είναι τροτσκισμός ξέρει, ούτε τι είναι η Ισπανική Επανάσταση. Το μόνο που ξέρει είναι ότι στη Β Γυμνασίου, η κοπέλα που του άρεσε, φόραγε μπλούζα με τον Che Guevara. Μετά τα φροντιστήρια που πλήρωσε ο μπαμπάς του, μπήκε στη Νομική Αθηνών, όπου αμέσως φρόντισε να μάθει "Πόσο πάει η θέση με το μήνα" στο απέναντι πάρκινγκ, γιατί άντε να βρεις να αφήσεις ολόκληρο Toyota Aygo στα Εξάρχεια. Ντύνεται με τα καλύτερα, οδηγάει τα καλύτερα, τρώει τα καλύτερα, μένει στα καλύτερα, αλλά αφήνει μαλλί μέχρι το σβέρκο, το οποίο εσκεμμένα χτενίζει σπάνια, φροντίζει τα μπλου τζίν που αγοράζει να έχουν και λίγα "φαγώματα", για να ενισχύσουν το στυλ του επιμελώς ατιμέλητου που έχουν υιοθετήσει και ξεκινούν τις προτάσεις τους λέγοντας "Σύντροφοι" ή "Συνάδελφοι". Όποιος έχει περάσει από Ελληνικό Πανεπιστήμιο θυμάται μία τέτοια περίπτωση γραφικού αριστερού που κατέληξε με δικηγορικό γραφείο στο Κολωνάκι.
• Ο Αγανακτισμένος της Πλατείας Συντάγματος. Κάθε πολιτικής παράταξης, άνθρωπος μέχρι τώρα βολεμένος και ήρεμος στον καναπέ του, μπροστά στην τηλεόρασή του. Όμως τον απολύσανε και κινδυνεύει να χάσει και το σπίτι του από τα χρέη προς το Δημόσιο. Τότε αποφασίζει να κατέβει να διαμαρτυρηθεί στο Σύνταγμα, μαζί με άλλους που πρόσφατα έχασαν τις δουλειές τους και που μέχρι την προηγούμενη βδομάδα δεν τους ένοιαζε και έβλεπαν από την τηλεόρασή τους άλλους πρόσφατα απολυμένους να διαμαρτύρονται και τους χαρακτήριζαν ως "γραφικούς".
• Ο Δεξιός της Ν.Δ.. Είναι από τη Βόρεια Ελλάδα και ψηφίζει Ν.Δ. γιατί ένας μακρινός ξάδερφός του είχε φιλήσει το χέρι του Καραμανλή (αντίστοιχα Κρήτη/Μητσοτάκης). Είναι αγρότης και τον βολεύει η διαρκής μάχη Ν.Δ./ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιας που αυτός καταφέρνει και παίρνει κονδήλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα κτήματά του στα πρόσφορα εδάφη του Φαραγγίου της Σαμαριάς. Σε κάθε εκλογές πάει να ψηφίσει, αν και βαριέται και θα προτιμούσε να κάτσει να πιει ένα φραπέ, γλυκό με γάλα και στήνεται στην τηλεόραση για να δει τα αποτελέσματα και πανηγυρίζει σαν να έβαλε γκολ ο Ολυμπιακός στο 89'. Πηγαίνει σε συνέδρια του "κόμματος" φορώντας γαλάζιο μπλουζάκι με το εκάστοτε λογότυπο, κρατώντας το παιδί του στους ώμους του, δίνοντάς του να ανεμίσει την κατάλληλη πολιτική σημαία, που θα τον κάνει να ανήκει σε μία ομάδα ανθρώπων.
• Ο Ακροδεξιός. Δεν υπάρχουν στην Ελλάδα πολιτικά και ιδεολογικά ακροδεξιοί.
• Ο Ναζί-Δεξιός του Internet. Η καινούρια μόδα. Κάτι σαν τα φλούο χρώματα στα νύχια και αυτό το καλοκαίρι. Είναι τόσο τσατισμένος που φούσκωσε όσο μπορεί να φουσκώσει ένας άνθρωπος και δεν μπορεί να βρει κάτι άλλο να κάνει γι αυτό, μιας που έχει πάρει όσα αναβολικά γίνεται να πάρει ένας άνθρωπος, που απλά ψάχνει να βρει έναν καινούριο τρόπο να εναποθέσει το θυμό του.  Και γίνεται εν δυνάμει δολοφόνος και με τη βοήθεια του νόμου, γιατί θα το κάνει για το καλό της πατρίδας του. Φωτογραφίζεται στο Άουσβιτς και ανεβάζει τις φωτογραφίες στο facebook. Βάζει να τον φωτογραφίσουν, την ώρα που είναι στο μηχάνημα της κωπηλασίας και την ανεβάζει στο facebook. Φωτογραφίζει την Ελληνική Σημαία που την έχει κάνει τραπεζομάντιλο στο τραπεζάκι του σαλονιού και έχει βάλει πάνω μία σιδερογροθιά και μία πεταλούδα και... την ανεβάζει στο facebook. Ξυρίζει το κεφάλι του και αφήνει ένα στραβό σχέδιο με κάτι που θυμίζει σβάστικα, το βγάζει φωτογραφία, ενώ σφίγγεται μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου και... την ανεβάζει στο facebook. Μέχρι που αποφασίζει να κάνει και group στο facebook για να βρει κι άλλους ομοϊδεάτες του... "ΧΡΙΣΙ ΑΒΓΙ ΜΟΝΩ! ΚΑΝΕ JOIN ΜΟΝΩ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΧΡΙΣΑΒΓΙΤΟΙΣ!". Οι συζητήσεις σε αυτό το group περιορίζονται στο πόσο έχει πάει η τιμή της στανοζολόλ, πού θα μαζευτεί το "κόμμα", στους πόσους πλένεις το μπλουζάκι του κόμματος για να μη χαλάσει η στάμπα και πού μπορούν να βρουν μερικούς Πακιστανούς, γιατί σήμερα η μάνα τους είχε μαγειρέψει φασολάδα και έχουν νεύρα γιατί μισούν τη φασολάδα. 
• Ο Αγανακτισμένος(πλέον) Ναζί-Δεξιός. Ο Έλληνας που βλέπει μια συνεχή πολιτική απραξία και ζητώντας κάποια δράση, υποστηρίζει τη Χρυσή Αυγή. Συνήθως, προηγουμένως ήταν οπαδός της Ν.Δ., του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ή ήταν απολιτίκ. Του κόβουν το μισθό, ο Αλβανός ανέβηκε τρεις στάσεις πριν από αυτόν στο λεωφορείο και του έφαγε τη θέση, έχασε το μεταπτυχιακό στη σχολή και το πήρε ένας μαύρου χρώματος, κάποια πουλιά κουτσούλησαν το αμάξι του και επειδή δεν μπορεί να τα βάλει με το Βενιζέλο, ψάχνει να βρει με ποιον θα τα βάλει. Και ως διά μαγείας, εμφανίζεται μπροστά του ένα κόμμα, η Χρυσή Αυγή που τα βάζει με όλους, απροκάλυπτα και με τη βοήθεια του νόμου, οπότε ελπίζοντας ότι βρήκε ποιοι... θα καθαρίσουν γι αυτόν, τάσσεται με το μέρος της.
• Ο Ναζί-Δεξιός. Μια μικροομάδα ανθρώπων, πολιτικά κατευθυνόμενη από κάποια ιστορικά γεγονότα, τα οποία το μόνο που είχαν σαν αποτέλεσμα ήταν άσκοποι θάνατοι και καταστροφές. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι εκεί έξω, που πραγματικά ξέρουν τι σημαίνει Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός και τον ασπάζονται. Έχουν σαν ιδεολογικές βάσεις τους το ρατσισμό και τον αντισημιτισμό και θεωρούν σπουδαίες πράξεις το Ολοκαύτωμα και τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης. Γενικώς, το καθεστώς αυτό για να ευδοκιμήσει, απαιτεί εμπόλεμες καταστάσεις, οπότε μέχρι αυτοί οι άνθρωποι να βιώσουν κάτι τέτοιο, ΕΓΩ δεν μπορώ να είμαι σίγουρη ότι είναι δεδομένο πως ξέρουν τι υποστηρίζουν. 
• Ο Aπολιτίκ. Στην Ελλάδα έχουμε δύο υποκατηγορίες απολιτίκ. Οι πρώτοι είναι αυτοί που βαριούνται να πάνε να ψηφίσουν και το βλέπουν σαν ευκαιρία να πάνε για καφέ. Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτοί που δεν ψηφίζουν από άποψη, λόγω ιδεολογίας. Αυτοί που θεωρούν ότι δε χρειάζεται να πιστεύουμε σε κάτι πολιτικά/θρησκευτικά/αθλητικά για να είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι. Αυτοί που δε βλέπουν μπάλα, δεν ψηφίζουν κάποιο κόμμα και δεν πάνε στην εκκλησία τη μεγάλη βδομάδα. Αυτοί που κανένας γονιός δεν τους θεωρεί την καλύτερη παρέα για το παιδί του, πολύ απλά γιατί τους τρομάζει η τόσο ψύχραιμη και αντικειμενική κρίση των πραγμάτων. 

Όλα αυτά για να καταλήξω ότι στην Ελλάδα, υπάρχουν ελάχιστοι άνθρωποι με πολιτική συνείδηση, η οποία να μην εξαρτάται από ρουσφέτια, κέρδη και κοινωνικές κατηγορίες, να μην έχει στόχο κάποιο ατομικό κέρδος, αλλά ένα ομαδικό -εθνικού επιπέδου- στόχο... 

Στην Ελλάδα διαφημίζουμε το φιλότιμό μας και έχουμε ξεχάσει πώς να το γράψουμε. Κοιτάμε το διπλανό μας με μισό μάτι και τρομοκρατούμαστε με το που θα κουνηθεί, βολεμένοι στην ιδέα ότι μπορεί να έχει ήδη πεθάνει. Στην Ελλάδα ψάχνουμε να βρούμε πώς θα βγάλουμε όσο περισσότερο κέρδος γίνεται από ένα πράγμα. Στην Ελλάδα έχουμε την πιο πρόσφορη γεωργία και κτηνοτροφία και συνεχίσουμε να εισάγουμε λάδι Ιταλίας και ντομάτες Ισπανίας. Στην Ελλάδα, μένω σε μία δυόροφη πολυκατοικία με οχτώ διαμερίσματα και δεν ξέρω κανέναν. Στην Ελλάδα, είχα πει μία φορά καλημέρα σε κάποιον στο δρόμο που με κοίταζε επίμονα και τρομοκρατήθηκε. Στην Ελλάδα, ετοιμάζουμε τις βαλίτσες μας για να μεταναστεύσουμε και άραγε αυτό μας κάνει ένα κράτος γεμάτο ρατσιστές-μετανάστες;

Το θέμα είναι να αναρωτηθούμε... Υπάρχουν κομμουνιστές που θα μοιράζονταν το σπίτι τους με άλλους 10 συνανθρώπους τους; Υπάρχουν αναρχικοί που σταματούν όταν καταπατούν την ελευθερία του άλλου; Υπάρχουν σοσιαλιστές που υποστηρίζουν τον αληθινό σοσιαλισμό ή το πιο κοντινό που ξέρουν είναι το ΠΑΣΟΚ; Γιατί μέσα σε όλα αυτά, το μόνο που βλέπω είναι Νεοναζί που πιστεύουν στο Ναζισμό και άρχισαν να φαίνονται σε πολλούς ανθρώπους ως μάννα εξ ουρανού, που σημαίνει ότι σε λίγο θα μας καταπιούν ζωντανούς...

Όποιος σπέρνει θύελες, θερίζει καταιγίδες...